Zastanowiła się nad odpowiedzią.
- Nie uważacie, że całe to zamieszanie z Shinigami jest po prostu banalne? Wystarczy zniszczyć Seireitei, a oni wyparują i wszyscy będziemy szczęsliwi - odpowiedziąła najbardziej wymijająco jak się dało.
Założyła nogę na nogę, tak, jakby miała to wszystko gdzieś.

Wolną ręką dotykam tyłu głowy Tory. Używam genjutu by uśpić Ją na najbliższe kilka godzin. Znikam swój miecz, łapie Ją żeby nie spadła. - Zobaczymy co na to rada Konohy...

Podnosze wzrok na obecnych - Wybaczcie... ^^ - znikam z Torą

- Też chętnie byśmy się czegoś dowiedziały...
- Nic tu po nas. Narka.
Zniknęła.

- o.O Dziwne...
Spojrzała po obecnych. Z takiego tłumu zrobiły się pustki.

- Ja też znikam, ja ne... - pożegnała ich i zniknęła.

- Nie rozumiem. Powiedz mi w końcu otwarcie, po której stronie jesteś?
Po tych słowach Okami zastosował na nią swoje gen, a ta nie umiała się obronić.

[z/t]

Zamilknął przez chwilę i westchnął. Pokręcił głową.
-Racja, zabicie armii Seireitei będzie banalnie proste... Czy ta Quincy wie co mówi?- zapytał sam siebie. Znika

Czy Ajko się wydawało czy została sama? Rozglądnęła się wokoło sprawdzając czy ktoś został.

Odchrząknęła.
- Czy ja jestem taka straszna? ==" - zapytała sama siebie - No nic - podniosła się i otrzepała - Nara - powiedziała nie wiadomo komu i odeszła.

Pojawiła się na szczycie Sanktuarium z książką w ręku i lekkim uśmiechem na ustach. Przez chwilę oglądała się dookoła, wychylając głowę w lewo i prawo w poszukiwaniu żywej duszy, ale nikogo nie widziała. Wzruszyła ramionami, skuliła kolana i zabrała się za czytanie.

- Siemano bratowa - przywitał się, kiedy dostrzegł ją niedaleko. Właśnie spacerował sobie po ruinach.

Wystawiła nos zza książki, kiedy usłyszała czyiś [ ] głos. Zamknęła lekturkę robiąc z palca zakładkę.
- Hejo... szwagier - zaśmiała sie niesłyszalnie.

Wepchnął ręce do kieszeni i usiadł na jakimś murku. Zadarł głowę do tyłu by przyjżeć się Hanabi. Wzrok miał bysty, coś mu nie pasowało.
- Co tam u ciebie?

Cały czas patrzyła na niego uważnie, ale kiedy zadał pytanie odwróciła lekko wzrok w stronę drzew, jakby coś tam ciekawego zobaczyła...
- U mnie? Nic ciekawego. - użyła Hirenkyaku i znalazła się przy chłopaku w tej samej pozycji, w której siedziała na górze.
- A u ciebie?

Dalej jej się przyglądał. Postanowił już więcej nie komentować.
- U mnie to co zwykle. Spokojnie i samotnie, dobrze mi z tym .

Uśmiechnęła się półgębkiem. Pokiwąła głową, patrząc na niego. Jedna myśl tłukła jej się w głowie, ale na razie nie chciała mówić tego Ishero. W końcu przegrała...
- Dobra, powiem ci >< - usiadła po turecku na kamulcu. - Tylko odbierz to najspokojniej jak możesz, ok?

- Toż ja spokojny człowiek jestem Bez obaw .
No tak, znowu wystarczyło tylko spojrzenie. Sukces .

Odetchnęła, wzięła głęboki oddech.
- Więc... ja wiem, że jesteś tym Otokage czy coś i w ogóle, wszyscy cię kochamy - zaczęła owijać w bawełnę, zły pomysł .
- Ewmm... zostaniesz wujkiem - przymknęła jedno oko, i zasłoniła się rękami, patrząc na jego reakcję.

- Wszyscy mnie kochają, taaaa... owijasz w bawełnę, taaa... zostanę wójkiem... noż w cholerę ==.
- A pomyśleliście o chorobie, którą Rode ma w genach?

- Ops, przepraszam... trzymama to wystarczająco w tajemnicy, dobrze, że na razie nic nie widać. Potem będę musiała coś wykombinować... - mruknęła ostatnie do siebie.
- Słucham? To Rode ma jakąś chorobę w genach? Jaką chorobę? >< Mów...

- Ta, powodzenia. Zresztą... po co to ukrywać? Przecież jesteście małżeństwem, no nie?
Przyjżał jej się uważnie.
- Już ty dobrze wiesz. Rode jest zdrowy. Właściwie to wszyscy w naszej rodzinie byli zdrowi, ale kilka pokoleń temu panowała u nas pewna choroba genetyczna. Do dziś nieuleczalna, śmiertelna. Wszystko było w porządku, dopóki nie urodziłem się ja.
Wzruszył ramionami.
- Ponieważ od kilkuset lat ja jako jedyny urodziłem się z tym schorzeniem to szanse na chorobę u waszych dzieci są minimalne. Wybacz, że cię nastraszyłem.

Odkaszlnął.

- Nieważne... - skuliła nogi.
W głębi serca pogodziła się z tym wszystkim, ale jeszcze się bała. Może ze względu na wizytę w szpitalu - lekarz trochę "barwnie" jej to opowiedział.
Patrzyła na niego, kiedy zaczął mówić.
- Czyli szanse są naprawdę nikłe, tak? - uspokoił ją tym.
Dopiero teraz coś sobie przypomniała.
- A, fakt, trochę dawno to było, ale opowiadałes mi o tym. Zapomniałam

- Yhm, nikłe. Miejmy nadzieję, że ten dzieciak będzie miał więcej szczęścia ode mnie . Normalnie umiera się przy pierwszym ataku choroby, ale mnie się życie twardo trzyma. Hyh... może to i lepiej.

Odkszalnął nagle, ale szybko przełknął krew, żeby nie stresować Hanabi. Od kilku dni wspomniana choroba znowu dawała o sobie znać. Silny ból w klatce piersiowej i uciążliwy kaszel były na to najlepszym dowodem.

- Rode się nie odezwał?

- No to masz szczęście... - przyznała.
Stuliła kolana do siebie.
- Więc... sama się zdziwiłam, bo to trochę za wcześnie, ale lekarz powiedział mi, że będą bliźniaki... - uśmiechnęła się do siebie. - Nie wiadomo tylko jakiej płci.
Przymknęła oczy, żeby słońce nie raziło jej tak bardzo.
- Nie, na razie nie... a do ciebie?

- Bliźniaki? Nie wierzyłbym mu za bardzo - obejrzał ją uważnie - Zdecydowanie za wcześnie.
- O tak, byłbym pierwszą osobą, do której by się odezwał .