Znowu się do niego przytuliła.
- Przykro mi... - mruknęła. - Mnie też bili... nawet za byle błahostkę, typu zostawienia małego śladu błota na wycieraczce.
Znów zabrała się za jego włosy, lekko oplatając je wokól palca.
- Każdy uczy się na swoich błędach, a tych błędów i tak się nie zapomni... a co gorsze już przeminęło

- Dobra, zmieńmy temat...
Zacisnął bardziej powieki. Był zdecydowanie smutny.

- Na co? - oparła brodę o jego plecy.
Coś ją olśniło . Przez chwilę wytrzeszczała oczy, ale potem jej przeszło.
- A... hmm... - zastanowiła się jak to sformuować. - Nie żebym miała jakieś wątpliwości czy coś, ale... sądzisz, że... - znów się zawahała.
- Uważaliśmy, prawda?

Otworzył nagle oczy i spojrzał na nią zaskoczony. Dopiero po chwili dotarło do niego, co miała na myśli.
- Yyyy... nie pamiętam No ale... chyba nie...?

- - oderwała sie od krzesła i też na niego spojrzała.
- Nie? Jesteś pewny? - zastanowiła się nad swoim stanem zdrowotnym. Czuła sie normalnie.
- Cholera... A jeśli... - nie wiedziała czy śmiać się czy płakać.

- Jak coś to sobie poradzimy, w końcu jesteśmy małżeństwem... ale... no bez jaj Nawet do posiadania domu nie mogę się przyzwyczaić.
Pochylił się z Haną na kolanach i stuknął czołem w stół.

Zaczęła szybciej oddychać.
- Ale ja nie jestem gotowa na bycie matką co my zrobimy, jeśli... jeśli to się stanie? >< - wstała i podeszła do lodówki.
Wyjęła z niej lód i przyłożyła do czoła, żeby czasami nie zemdleć. Złapała oddech, układając to wszystko w głowie.

Trzymał czoło przy chłodnym blacie stołu. Milczał przez dłuższy czas.
- Idiota...

- Ale to nie są jeszcze pewne informacje Dobra, spokojnie, tylko spokojnie, bez paniki... - osunęła się po szafce, patrząc ślepo w podłogę.
- Nie jestes idiotą... Poczekamy trochę, a potem pójdę do lekarza i się przekonamy

- Jest w ogóle sens? Wiem, że jestem niedoinformowany i nie wiem o tym praktycznie nic... ale to chyba widać dopiero po kilku tygodniach T.T.
Nie odrywał czoła od blatu.

- Co?! Skąd ty to wiesz? Jak to? Niiieee... ale ze mnie szczęściara... - nie sądziła, że to tak szybko sie potoczy.
otworzyła usta, ale potem je zamknęła. Nie miała najmniejszej ochoty na relacjonowanie tego co czuje.
- Poradzimy sobie?

- No wiem... jestem medykiem, nie?
Uniósł niepewnie głowę.
- Oczywiście, że sobie poradzimy. Nie wiem jak psychicznie ==...
Nagle poczuł się jak niewolnik. Walnął czołem w blat z taką siłą, że aż stój zatrzeszczał.

- No tak... wybacz, jestem jestrem tro... - zlękła się odrobinę. - Spokojnie, to nic pewnego, tak? Jeśli coś zauważę, to ci powiem... Na pewno, masz moje słowo
Zacisnęła na chwilę powieki.
- Przepraszam... - skuliła kolana.

- Nie masz mnie za co przepraszać .
Uniósł głowę i uśmiechnął się do niej, ale wrażenie ciepła musiało prysnąć z powodu wąskiej strużki krwi na czole.
- Oj...
- To ja przepraszam, nie powinienem tak reagować.
Wstał i podszedł do niej, żeby ją przytulić.
- Muszę się tylko oswoić

Ciągle patrzyła się w podłogę. Zachciało jej się płakać, a nie mogła sie powstrzymać, kiedy ją przytulił. Pociągnęła cichutko nosem i wtluliła się w jego ramię, ściskając z tyłu z jego koszulę.
- Wiedziałam, że coś się nie uda, że coś może sie skomplikować. - przygryzła dolną wargę, ocierając łzy z policzka.

Zesztywniał. Mimowolnie drgnął.
- Ty... uważasz, że to komplikacja? Że to błąd?
Wpatrywał się w czubek jej głowy z niedowierzaniem.

- Nie wiem... - tyle myśli biegało jej po głowie. - Ja po prostu się boję...
Dalej się do niego tuliła.
- Nigdy wcześniej o tym nie myślałam, nie wiem jak to jest mieć dzieci. Nie wiem czy zdołamy je wychować To trudne... tak do normalnego okiełznania.

- Hej... zawsze musi być to pierwsze, nie? Ze mną może być problem, bo nie jestem zbyt odpowiedzialny, ale ty chyba będziesz miała jakiś instynkt macierzyński, czy coś... no nie?
Pogłaskał ją po głowie.
- Poza tym, uważam, że to za wcześnie, żeby o tym myśleć. Minęło dopiero kilka godzin .

- No niby tak... - uśmiechnęła sie półgębkiem.
Rusz co rusz, pocieszył ją.
- Dobra, jakby co, to sobie poradzimy... jakoś. - nawet spróbowała się zaśmiać, co wyszło jej w małym stopniu. - W końcu dzieci to nie samo zło. Chyba

- Będzie dobrze...
Nie wiedział, co jeszcze mógłby na to powiedzieć.
-

Pomyślała o czymś i od razu rozbawienie zakwitło na jej twarzy.
- Ale popatrz na to... jeśli urodzi nam się dziecko, to Ronni będzie wujkiem - zaśmiała się. - Zrobimy z niego nianię, jesli będziemy bardzo zajęci

-
- Będzie miał kolejny powód, żeby mnie zabić
Wyobraził sobie Ronniego otoczonego gromadką dzieci i nie udało mu się powstrzymać wybuchu śmiechu.

- Taaak i przy okazji mnie - też sie zaczęła śmiać. - No wiesz, komu innemu moglibyśmy zaproponować opiekę nad maluchami niżeli jemu? Przecież to taki odpowiedzialny facet!

- Jeszcze o tym porozmawiamy
- A teraz przepraszam, ale muszę coś załatwić Narazie skarbie.
Pocałowął ją w policzek i wyszedł.

- Będę musiała mu o tym powiedzieć... kiedyś - mruknęła do siebie.
- Pa, kotek - pożegnała go, nadal siedząc na podłodze w kuchni.
Wygodnie jej tak było, no, ale cóż... trza się wziąć za siebie. Wstała, doprowadziła dom do stanu używalności, przebrała się i zniknęła.