Po omacku poszła do kuchni, w drodze kilka razy się o coś przewracając. Wymacała ekspres do kawy, czuła się jak niewidoma, a podejrzewała, że prąd wróci dopiero w południe, jak zawsze. Przesunęła pstryczek i nic nie wydarzyło, zrobiła to jeszcze kilka razy i znów nic.
- Baka... Prądu nie ma -_-'''' Obejdzie się bez ^^ - odchrząknęła i znów weszła do salonu. Jakoś doszła do okien i odsłoniła sztory. Do domu wlały się smugi księżycowego światła.
Hana wreszcie mogła cokolwiek zobaczyć, co nie znaczy, że i tak po drodze potknęła się o lawendową bluzkę. Usiadła wygodnie na kanapie i związała włosy w długi warkocz zlewający się z pleców. Oparła głowę o oparcie kanapy i przymknęła oczy, oddychając spokojnie i rytmicznie.

Gdy kąpiel w lodowatej wodzie orzeźwiła go na tyle, że powieki przestały same mu się zamykać, wyszedł z wody i owinął się ręcznikiem. Posprzątał po sobie ślicznie, wziął swoje rzeczy i wrócił do salonu.
- Szybko poszło ^^ Nie lubię się wylegiwać - uśmiechnął się do niej.
Potarł się po przedramieniu z tatuażem.

- Aha... - nadal leżała z zamkniętymi oczami. - Ja bym mogła tam leeeeżeć ile wlezie Ewentualnie mogłabym wyjść, kiedy byłby jakiś alarm wojenny czy coś - wpięła swoje palce pod szyję i odetchnęła swobodnie.
- Odsłoniłam sztory, bynajmniej coś widać - uchyliła jedną powiekę i spojrzała na niego. - Ładny tatuaż

- Tia...
Wygrzebał ze swoich rzeczy koszulę i narzucił ją na nie do końca wysuszone ramiona.
- Ja wiem czy ładny... nie miałem wiele do gadania, kiedy mi go robiono ^^ To jest nasz tatuaż klanowy.
Usiadł na kanapie.

- Ładny, ładny - w prawdzie spać jej się nie chciało, ale ziewnęła. - Cała energia ze mnie uleciała... Tak po prostu - zaśmiała się i otworzyła oczy na całą szerokość.
- Lepiej? Jak będziesz chciał się iść położyć to właśnie obok łazienki są drzwi do pokoju gościnnego... Łóżko jet pościelone, więc nie musisz się krępować - oparła nogi na stole.
- Ja tu sobie jeszcze poleżę! - spojrzała na niego i wyszczerzyła się.

- Ja tam się już ożywiłem ^^ No ale skoro mówisz... to potem chętnie się prześpię, skoro taka jesteś gościnna.
Przeniósł na nią wzrok. Założył spodnie .

Spojrzała na niego od góry do dołu .
- Tak, jestem gościnna... Chyba aż za bardzo - opatuliła się bluzką, zapinając ją po szyję.
Podeszła do niego przez kanapę i wślizgnęła mu się na kolana.
- To dobrze, że dobrze się tu czujesz - znów się wyszczerzyła.

Ułożył się w półsiadzie na kanapie (że niby leży, ale opiera się plecami o oparcie ) i trzymając ją wciąż na swoich nogach, objął ją w pasie.
- No, fajnie tu masz ^^. Zwłaszcza ten brak prądu robi swoje
Smagnął palcami jej szyję, patrząc głęboko w oczy.

- Fajnie? No, bynajmniej to nie ten sam dom co 2 lata wcześniej Zapewne nawet nie poznałeś, że dom mieści się dzielnicę dalej? - podniosła wysoko brwi z rozbawieniem.
Niesforny kosmyk włosów zleciał jej zza ucha, ale Hana szybko go poprawiła.
- Co masz na myśli mówiąc, że "brak prądu robi swoje"? Że jest ciemno i nic się nie widzi czy może coś innego? - uśmiechnęła się zawadiacko.

- Poznałem okolicę Choć z pewną trudnością, bo ostatnio, kiedy tu byłem to dźwigałem z Ronnim fortepian.
- Atmosfera, oczywiście. Siedzenie tak po ciemku jest o wiele przyjemniejsze niż w świetle lampki czy innej żarówki

- Bystrzak, ja jak tu pierwszy raz przyjechałam to miałam problemy z odnajdywaniem się w terenie, ale teraz już tego problemu nie mam A fortepian cały czas stoi w salonie - oparła łokcie o jego ramiona, a o dłonie oparła policzki.
- Atmosfera, hm? Czyli to ci pasuje? Ja mniemam, że wszystkie okna są zamknięte

- Pewnie, że pasuje. Taki mam charakter.
Pocałował ją delikatnie w kącik ust i ułożył tak, że na nim leżała. Zamknął oczy.

Znów wplotła swoje palce w jego włosy i mierzwiąc je delikatnie, uśmiechnęła się łągodnie przez pocałunek. Ułożyła się na nim wygodnie wciąż opierając łokcie o jego ramiona, przymknęła oczy.

Uniósł powieki i wpatrzył się w oświetlony księżycowym światłem sufit nad ich głowami. Wydał z siebie coś na podobieństwo cichego westchnienia.
- Nie przeszkadza ci to? - zapytał, głaszcząc ją po ramieniu.

- Co? - otworzyła oczy i spojrzała w jego - też otwarte.
- Rode... Ty... - skrzywiła się nieco, ale chyba było za ciemno, żeby mógł coś zobaczyć. - Ty się tu nie czujesz zbyt dobrze, hm? - przejechała palcami po jego włosach i przechyliła głowę na bok.
- W każdym razie mogę się mylić... Ale poza tym to nic mi innego nie przeszkadza.

- Nie, to nie tak. Czuję się tu naprawdę dobrze - uśmiechnął się łagodnie, wciąż wpatrzony ślepo w sufit - Ale... nie przeszkadza ci to, że ja nie potrafię tkwić wciąż w jednym miejscu? Pewnego dnia nie wytrzymam i zniknę. Będę wracał za każdym razem, ale... na jakiś czas będę znikał. To silniejsze ode mnie.
Przymknął oczy i przypomniał sobie, do czego zawsze uciekał przez całe życie. Przytulił się mocniej do dziewczyny.

- Nie, to mi nie przeszkadza... Jesteś samotnikiem, a ja wciąż jestem Mistrzem Quincy. Ty masz wiele spraw i ja mam wiele spraw, oboje jesteśmy "zapracowani", a to, że będziesz od tak znikał nic nie zmieni. Wiesz? Dam ci coś... - ułożyła głowę na jego ramieniu i swobodnie odpięła bransoletkę, która cały czas nosiła na nadgarstku.
Zwykła bransoletka ze srebrnymi kuleczkami na druciku, zbyt mocnym, żeby nawet rdza go dosięgła. Zapięła ją na jego ręce.
-

Podniósł rękę, żeby spojrzeć na bransoletkę. Uśmiechnął się i gorąco przytulił dziewczynę.
- Dziękuję. Za to i za to, że rozumiesz.

- Au, au! ^^ - zaśmiała się i też go objęła. - A miałabym nie zrozumieć? No coś ty? Mówiłam, że umiem się dostosować... Jak jutro znikniesz, to wiesz jaka będzie moja reakcja? - zaśmiała się i odrobinę podniosła.

- Jaka?
Przyglądał jej się z zaciekawieniem.

- Wzruszę ramionami, pójdę do kuchni, zrobię sobie kawę i będę czekać aż wrócisz. Oczywiście w między czasie zdążę zająć się dziećmi, potrenować młodzież, zrobić kilka misji i pozmywać naczynia - uśmiechnęła się i znów zaczęła bawić się jego włosami.

Uśmiechnął się.
- Cieszę się... nie chcę mieszać w twoim życiu - powiedział - Ale będziesz czekała, prawda? A jaka będzie twoja reakcja, jak wrócę?
Przyglądał jej się wciąż.

- No jasne, że będę... O to to się nie martw. - podniosła głowę i przyjrzała mu się badawczo. - A zgadnij, teraz twoja kolej, ja się wystarczająco nagadałam

- Ale ja lubię słuchać, kiedy mówisz ^^ Zawsze się uśmiechasz.
Pogładził ją po ramieniu.
- Nie wiem, jak ty zareagujesz. Ale ja, gdy wrócę, to w pierwszej kolejności przyjdę tutaj i mocno cię przytulę ^^

- Muszę cie pocieszyć, bo ja też - uśmiechnęła się szerzej. - Ale ty się coraz mniej uśmiechasz ^^ A wcześniej to tak ciągle tylko wyszczerz miałeś na twarzy, a teraz to tylko ja się uśmiecham za nas dwoje - zaśmiała się i skrzyżowała ręce na jego klatce piersiowej, nie spuszczając z Rode wzroku.