Gęsty las, pełen ciasnych zakamarków, bujnej roślinności oraz, przy odpowiedniej pogodzie - grzybów! Na jednym z leśnych szczytów można przyjemnie spędzić dzień, ale trzeba uważać na żyjące tu dzikie zwierzęta.

Spaceruje po lesie niewiele sobie robiąc z niebezpieczeństw puszczy, co chwila rzucam okiem na mape, widać że czegoś szukam.


-----------------------


Po kilkunastu minutach znajduje małą jaskinie. - Gotcha ^^
Chowam mape i wchodze do środka, okazuje sie być bardzo mała. Rozglądam sie - Więc znalezienie tego miejsca to nie wszystko...

-----------------------



Po chwili rozglądania sie i rozkminiania - Czyżby to było tak proste?
Zamykam oczy i składam ręce jak do modlitwy, stoje tak przez chwile.
- A jednak ^^ - powiedziałem z sadysfakcją i zniknołem, jaskinia sie zawaliła.

Pojawia się w śród drzew lasu. Z saszetki obwiązanej na nodze wyciąga kilka shurikenów. Na drzewach są już porozstawiane tarcze. Wyskakuje w górę robiąc obrót w powietrzu trwający kilka sekund. Ląduje na ziemi kuckiem i sprawdza wyniki. Co prawda trafiła w każdą tarczę, lecz nie precyzyjnie. Tym razem spróbowała czegoś innego. Skupiła chakre w stopach i z rozbiegu wbiegła na drzewo. Gdy już była na znacznej wysokości odepchnęła się nogami i rozrzuciła kunai'e. Odbiła się od kilku drzew i znów wylądowała na ziemi. Każdy kunai trafił w cel prawie idealnie. Gdy siedziała kuckiem zaczęła kaszleć krwią.
- O nie... Nie poddam się z powodu tego - wyciąga chusteczkę. Kaszle w nią parę razy i już jest dobrze.
- Nie mogę się przemęczać - zbiera tarczę i broń. Po chwili znika.

Błądziła przez jakiś czas ubrana w stroju A.N.B.U. prowadząc półprzytomnego towarzysza. Sama ledwo szła. Jedyne co słyszała to swój płytki oddech i łomotanie dwóch serc.
W pewnym momencie poczuła, że jej towarzysz nie dawał już rady. Ostrożnie położyła go na ziemi. Przez kilka chwil oddychał jeszcze, lecz maska na jego twarzy nie zdradzała, co w tej chwili czuł.
Gdy było po wszystkim Ichi położyła dłoń na jego głowie.
- Spoczywaj w pokoju, Niro... - powiedziała cicho. Przycisnęła łokieć do brzucha.

- Kuso... Ichi... nie możemy się... ruszyć...
Mimowolnie osunęła się na ciało przyjaciela. Z tego wszystkiego, nie zdążyła nawet opatrzyć własnej rany. Przez upływ dużej ilości krwi z trudem się poruszała. Bolało ją wszystko.

Pojawiam sie przy Ichi - Chyba przyda Ci sie pomocna para rąk... - po chwili koło mnie pojawiła sie Kasumi - ...bądź dwie Kasumi, zajmij sie Ichi, ja zobacze co da sie zrobić z Jej toważyszem.

- Yosh! Hokage-sama!! - Kasumi odciągneła Ichi od Jej toważysza, którym natychmiast sie zajołem (reaminacja, te sprawy) Kasumi w tym czasie leczy Ichi

- Opowiadaj... jak tylko bedziesz w stanie rozmawiać.

Otworzyła oczy, przed sobą zobaczyła Kasumi. Niedaleko rozpoznała Okamiego.
- Nie mieliśmy szans... - mruknęła - Podczas walki rozwalili nas wszystkich... zarówno nas i naszych sojuszników... jak również... wroga... Pojawiła się trzecia strona...
Zasłabła znowu.

- Nie daj Jej stracić przytomność, musze wiedzieć co sie działo! - krzyknołem do Kasumi, która tylko kiwneła głową i wzmocniła efekty lecząco... leczące

Tymczasem ja skupiłem sie i wykonałem kilkadziestąt skomplikowanych pieczęci, po czym z góry mimo że jest noc wystrzelił snop światła oświetlając czoło toważysza Ichi, maska na Jego twarzy sie rozkruszyła, a stan gościa stał sie stabilny. Dosłownie sekundy po tym, na moich plecach pojawiła sie około setka płytkich rozcięć rozcinająca ciuchy i skóre. Syknołem cicho, ale nie przejolem sie ranami.

- To, co wszyscy tam widzieliśmy, nie było normalne... większość ludzi na froncie zwyczajnie zginęła... - ciągnęła po chwili - Ale, my same nie do końca jesteśmy pewne, czy to nam się nie przywidziało. Ci ludzie... chociaż nie... to nie byli ludzie... przyszli spokojnie we trzech, zatrzymali się w samym centrum walki i wysadzili wszystko... mało kto zdołał to przetrwać...

Zebrała resztki sił i spróbowała podnieść się do siadu.

Odwracam sie przodem do Ichi tak żeby nie widziała moich ran, kucam przy Niej - Oby tylko im nie chodziło o mnie... Kasumi, ja sie Nią zajme, weź tego tam - wskazałem na świerzo przywróceonego do życia - i zanieś do szpitalu w Konoha. - Zauważam że Kasumi chce zająć sie moimi ranami - Poradze sobie, prosze. - Przygryzła wargi i zabrała go

- No a teraz sie uspokój, teraz już nic Ci nie grozi

- Nie wiemy, czy nie przyszli po ciebie. To całkiem możliwe...
Spojrzała na niego z poważną miną. Podpierała się od tyłu rękami, które w pewnym momencie ugięły się pod jej ciężarem i znowu opadła do tyłu.
- To nie byli ludzie. Mimo że wszystko zostało wysadzone, oni stali tak, jakby ich ten wybuch nie dotyczył. Nazwali się Żniwiarzami. I odeszli...

Rzuciła spojrzeniem za swoim towarzyszem. Zdjęła maskę, otarła krew z kącika ust.

- Ciężko powiedzieć... - wzruszam ramionami - choć przyznaje że wolałbym żeby nie mieszali w swoje sprawy niewinnych dusz. - Podnosze Ją delikatnie do pozycji siedzącej i przytrzymuje, przy okazji powoli lecze Ją swoją chakrą - Ciesze sie że jesteś cała... Udało mi sie uratować tego którego niosłaś... Jeśli powiesz mi gdzie nastąpiła ta katastrofa to sprubuje sie tam dostać i poszukać ocalałych.

- Całkiem daleko, na głównym polu bitewnym. Zdaje się, że to gdzieś na północ stąd, za lasem... ciężko nam to tak wyjaśnić... Możemy cię... zaprowadzić...
Poczuła się lepiej, nie tylko dzięki jego leczeniu, ale głównie dlatego, że jej człowiek został uratowany. Pomyślała o tych wszystkich innych, którzy nie mieli tyle szczęścia. Ale nie mogła przecież zabrać tu wszystkich...
Oparła głowę na jego ramieniu.
- Cieszymy się, że tu jesteś, Wilczku - uśmiechnęła się lekko. Zasnęła z wyczerpania.

(czas lulu, rano do szkoły branoc)

Obejmuje Ją delikatnie i biore na ręce, podnosząc jednak syknołem cicho z bólu i zakręciło mi sie w głowie - Pieprzone skutki uboczne... - skomentowalem swoje rany i poważną trate krwi, po czym zniknolem pozostawiając po sobie małą kałuże krwi.

Przyszedł z grubą księgą w dłoniach. Usiadł pod jakimś drzewem i zaczął uważnie czytać.

Pojawił się nagle za nim. Patrzył co on czyta.

Zamknął szybko książkę, bo wyczuł wyraźnie jego obecność
-Nande?

Uśmiechnął się.
-Ohayo...-nie dokończył, gdyż nie wiedział kim on jest.

-Hoshi Kuroi, porucznik I dywizji...- przedstawił się krótko i wrócił do czytania

-Aha... Ja jestem porucznikiem X dywizji, Akira Ati -powiedział i spróbował spojrzeć co to za książka.

Żeby go zniechęcić do spojrzenia w książkę, dalej czytając powiedział:
-No więc Andreas i Pati w końcu się pobiorą Ach te brazylijskie książki na podstawie seriali xDDD

Zrobił takie coś ==''. Wpadł w niecodzienny śmiech.
-To... to jest....-znowu nie dokończył. Ale to było tylko dla niepoznaki. Nadal spoglądał kątem oka na okładkę.

Na okładce nic nie było, tylko czarny kolor ^^ Ale w środku pisało o przeszłości wszystkich kapitanów SS jacy istnieli a także o ich dokonaniach.
-Nie gap się, nie twoja sprawa co czytam xP- powiedział i dalej czegoś szukał

-No pokaż. Wydaje mi się, że szukasz czegoś co by cię wzmocniło...pokarz, proszę!-powiedziała i przestał się śmiać.

-Baka Szukam tzw. "3-dniowego sposobu na BanKai". Obiło ci się o uszy?