Zaczął gwizdać sobie.
-No co nieco to mi się obiło, ale wtedy byłem podlotkiem i mało wiem...-powiedział.

-Ta...
Czytał, czytał i znalazł coś.
-Bla bla bla...- czytał uważnie
-I to jest do cholery wszystko!? >< I ja się tak męczyłem żeby to szukać! Zdzierstwo...
Zamknął księgę

<Znajdź w necie >
-Sam chciałbym osiągnąć bankai, ale trochę to potrwa. Co najmniej 3... lata. Mogę się dołączyć do twojego zgrupowania chętnych bankai.-powiedział z uśmiechem.

-Ta...
Podrapał się po głowie.
*Teraz rozumiem... Będę musiał się tylko nauczyć jednej rzeczy...*- pomyslał

-A... wiesz już coś na ten temat?-zapytał się i zaczął dla zabawy machać swoim nietypowym zanpaktou.

-Niezupełnie...- skłamał lekko
-Kiedy indziej nad tym popracuję...

-Skoro tak bardzo tego pragniesz to na pewno coś wiesz...-stwierdził dosyć niepewnie.

-Póki co nic nie wiem- odrzekł jednak

-Szkoda... Jak twój kapitan? Mój to jakiś menel... Leży upity w karczmie...-powiedział i ze wstydu drapał się po głowie.

Zaśmiał się
-Nie każdy menel kto upity... Chyba Rukia od czasu do czasu się pojawia, a kiedy jej nie ma to...
Błysk w oku
-Jestem władcą Seireitei, niahahahaha niahahahaha!- zabójczy śmiech

Spojrzał dziwnie.
-No niby nie każdy menel kto upity. Ale on usypia w miejscach publicznych.-powiedział wstydząc się za niego.

Zasalutował na pożegnanie. Powolnym krokiem odszedł.

-O jeja, ja też trochę czasem sypiam w karczmie
Zniknął

Przyszła wolnym krokiem. Naszyjnik swobodnie wisiał na szyi. Hana założyła na ręce rękawiczki i wsadziła dłonie do kieszeni płaszcza.

Wyszedł z gąszczy do miejsca, gdzie drzewa rosły rzadziej. Poruszał się ostrożnie, utykając na jedną nogę, wspierał się ramieniem o drzewa. Za sobą ciągnął długie zawiniątko, które pozostawiało w ziemi głęboki rowek, jakby pakunek był niezwykle ciężki.
Owinięty szczelnie płaszczem, jedną rękę przyciskał do klatki piersiowej.

Szła cały czas prosta ścieżką. Skręciła za jednym z drzew, zauważając chłopaka. Stanęła jak wryta. Nie wiedziała co powiedzieć, nawet nie myślała, żeby otworzyć usta. Popatrzyła na niego. Serce zaczęło walić jej jak młot.

Usłyszał coś [nie, nie walenie serca ], więc uniósł wzrok. Zauważył dziewczynę, szybko zasłonił swoją klatkę piersiową, usiadł pod drzewem.
- Hanabi...? - powiedział cicho, wpatrując się w nią.

Zamrugała jeszcze raz i teraz była pewna, że to Rode. Odruchowo podbiegła do niego i podparła go ramieniem.
- Mhm... Matko... - spróbowała pomóc mu wstać, a że jakoś poszło, to pomogła mu iść w stronę domu.
- Nie pytam co ci jest...

* oboje zniknęli - domek Hany xP

Pojawiła się biegnąc z kruczkiem na ramieniu. Dzięki Henge no Jutsu zamienia go w wisiorek i wkłada go do kieszeni. Na co drugim drzewie zawiesza karty wybuchowe. Ukrywa się w zaroślach, oczekując pogoni.
Gdy pogoń jest tuż tuż, używa Kori Shinchuu no Jutsu, aby zmylić przeciwnika. Będzie miał wrażenie krążenia po danym obszarze.

- No co ty? Nie skrzywdzisz chyba biednej, malej dziewczynki? - zrobiła na prawdą smutne i słodkie oczka, a z boku kumulowała chakre w dłoniach.
Niezauważalnie wydała z siebie cichy pisk, który to miał zwabić Sachiego.
Gdy skumulowała wystarczająca ilość chakry zaatakowała otwarcie, uderzając chłopakowi w twarz. Wilk, który przybył po chwili zajął się ogarami.

Po jej policzkach spłynęły łzy. Gdyż miała obezwładnione ręce, wyskoczyła i sprzedała mu kopniaka w brzuch. Uwalniając się chwilowo, odwiązuje katanę i wymierza mu ostrze w brzuch.
- Zdechł - powiedziała przed a atakiem - Shine! - powiedziała po ataku, nie wiadomo czy udanym.

- *Jestem bezużyteczna i bezsilna* - powtórzyła sobie w myślach. Chwilowo nie wiedziała co ma robić. Siedziała tak poraniona i myslała, patrząc na niego jak się zbliżał.
- Chronię go, ponieważ jest Wam potrzebny... A coś co jest Wam potrzebne, jest zbyt silne...! - krzyknęła.
Po przemyśleniach wykonała pieczęcie. Nagle znikła.
Gdy Żniwiarz był zdezorientowany, za nim pojawiło się drzewo -dwu, -trzykrotnie większe niż on. Drzewo oplotło go swoimi gałęziami tak, że nie mógł się wgl ruszyć. Postać Aiko wyłoniła się z drzewa aż do pasa. Przytrzymywała katanę przy jego gardle bardzo blisko.
- A Wam do czego on potrzebny, co? - zapytała coraz bardziej przysuwając katanę do gardła. Jej ostrze dotykało już go.