Szpital w Karakurze.

Pojawił się, niosąc Aiko oraz jej wilka. Dziewczynę położył na jakimś łóżku, natomiast wilka zostawił na złożonym kocu, gdzie mógł sobie odpocząć.
- Następnym razem opowiesz mi o tym, co powiedział ci ten Żniwiarz - powiedział, po czym życzył jej dobrej nocy i wyszedł.

- Hai - mruknęła pod nosem.
Kruka postawiła na komódce, a ten "zagnieździł" się w filiżance, która była większa niż normalna.
- Jestem słaba... Jeden Żniwiarz i tyle obrażeń... Żałosne - powiedziała ze wściekłością
- *Nawet Okami uważa to za porażkę. Cóż się dziwić, porażka to porażka*
Zamyśliła się.
- Ale długo tu nie posiedzę ]:-< - powiedziała sama do siebie nieco ciszej - Nienawidzę szpitali...
Ułożyła się wygodnie na szpitalnym łóżku starając się zapomnieć o wszystkim. Powoli usypiała.
[NMJ]

Otworzyła lekko oczy. Przy niej stała pielęgniarka, opatrująca ją. Gdy skończyła, Aiko podniosła się niepewnie.
- Dzięki, to zahamuje krwawienie, a gen Okamiego powstrzymuje ból - powiedziała uśmiechnięta.
Pielęgniarka wyszła i rozkazała Aiko, żeby nie wstawała.
Gdy pielęgniarki nie było już w polu widzenia, dziewczyna wzięła łyk lekarstwa. Wstała i ubrała się w czyste ciuchy. Wilczek zdążył się zregenerować. Aiko wzięła swoje lekarstwo, gwizdnęła na wilczka i wzięła kruka na ramie. Opuściła szpital.

Pojawiła się przy wejściu szpitala, obejrzała się ostatni raz dookoła, by upewnić się czy ktoś czasami tego nie zauważył. Dosyć szybko wpadła do środka i zawołała jakiś lekarzy.
Wzięli chłopaka od niej i zaprowadzili/przenieśli [] do innej sali. Hana, wciąz niepewna co zrobić, poszła w ślad za lekarzami, ale ci zamknęli jej przed nosem drzwi.
- Świetnie... ^^ - mruknęła i usiadła na poczekalni.

Został zabrany do jakiejś sali. W pierwszym momencie nie bardzo wiedział, co się dzieje. Dopiero potem poczuł silny ból w klatce piersiowej.
- Złamane żebra - osądził ktoś nad nim.
Znów poczuł ten sam silny ból.
- Trzeba coś z tym zrobić. Poczekaj, poboli tylko przez chwilę.

Ból nasilił się. Zniknął, gdy Rode szarpnął się do tyłu i kopnął lekarza tak mocno, że ten wypadł z wrzaskiem przez okno. Pozostali spróbowali go przytrzymać, tylko dwóch wybiegło za zewnątrz by ratować kolegę i wezwać ochronę.
Szarpał się nie zważając na ból w klatce piersiowej.

Wstała prezstraszona hałasem wybijanej szyby. Jakies pielęgniarki biegły do jego sali. Dziewczyna szeroko otworzyła oczy, znowu to zobaczyła... Wszystko pokryło sie krwią.

Marzenie... oddaj mi je!, usłyszała. Ten głos brzmiał w jej głowie jak katarynka, nieprzerwanie drażnił jej nerwy.
Pisnęła cicho i podeszła do drzwi. Zobaczyła wszystko, zakrywając usta rękę. Ustawiła się tak, żeby wysztko dokładnie widzieć. Nie chciała podchodzić bliżej, wiedziała, że jeśli to zrobi prawdopodobnie porządnie oberwie.
Zmarszczyła lekko brwi, w geście litości, mając nadzieję, że Rode jakoś to zauważy i przestanie się szarpać.

Szarpał się wciąż. Czuł się tak, jakby ci ludzie chcieli go uwięzić, a wolność była jedynym co miał, i jedynym na czym naprawdę mu zależało.
Udało mu się uwolnić od lekarzy, skoczył do drzwi. Zatrzymał się tuż przed Haną. Zakrył jej oczy dłonią.
- Hanabi... nie patrz na mnie - wyszeptał ze smutkiem w głosie.

Gdy poczuła jego ręke na swoich oczach zacisnęła mocno powieki. Pięść ugrzęzła w kieszeni płaszcza. Nie miała już po prostu siły. Chwyciła za jego dłoń i opuściła ją.
- A co mam robić, jeśli nie patrzeć? - zamknęła oczy i przytuliła go mocno. - Zabraniasz mi robić rzeczy naturalne...
Cokolwiek by robił ona by go nie puściła.

Zacisnął powieki, zdenerwowany.
- Puść. Nie patrz na mnie. Nie chcę żebyś to wszystko widziała... - powiedział przez zaciśnięte zęby.
W następnej chwili jakiś lekarz złapał Hanę i odciągnął ją na bok, Rode został uderzony w tył głowy przez ochroniarza. Przytrzymali mu ręce z tyłu i zasłonili oczy opaską. Zaczął się szarpać z ochroną.
- Tylko ostrożnie! - pisnęła przerażona lekarka, która stała przy Hanie - On ma złamane żebra! Nie zróbcie mu...

Jeden z ochroniarzy został rzucony o ścianę.

Patrzyła na to wszystko z coraz bardziej rosnącym przerażeniem.

Oddaj... oddaj mi je!, znów i znów... po raz kolejny i kolejny...
Zaczęła coraz szybciej oddychać. Wyrwała się z rąk lekarza, który ją trzymał i z piskiem uniknęła ochroniarza rzuconego o ścianę.
- CHCESZ TEGO?! - krzyknęła niespełna rozumu. - CHCESZ ZABIJAĆ DLA CZEGOŚ TAKIEGO?! - wskazała z pretensją na miecz.
W pewnym momencie usłyszała w głowie okropny pisk, zasłoniła uszy i wybiegła z przerażoną miną ze szpitala.

*domek Hany

Nie dał żadnego znaku, który mógłby być odpowiedzią dla Hany. I tak by tego nie zrozumiała.
Uwolnił się i także wybiegł ze szpitala.

Weszła do środka. Skierowała się w stronę pierwszych lepszych drzwi gabinetu, zostawiając za sobą strumyczek krwi . Usiadła na jakimś łóżku. Wreszcie podszedł do niej lekarz i przyjrzał się jej ranie.

-Nie wygląda to najlepiej...

-Uhm....- trochę ciemniło jej się przed oczami, więc przysunęła się do stolika i oparła się głową o łokieć drugiej ręki.

Przyszedł w poszukiwaniu bandaży, żeby obwiązać sobie dłonie, kiedy zauważył Kaylę.
- O, co to? Może mogę pomóc? ^^ - uśmiechnął się po otokagowemu. Wziął bandaże i usiadł na stoliku.

Gwałtownie się wyprostowała i zamrugała oczami. Lekarz już robił porządek z jej ramieniem.

-Nie, nie trzeba A co się Tobie stało w dłonie, Otokage-sama?

- Nic szczególnego - uśmiechnął się, owijając dłonie bandażem - Nieco poniósł mnie gniew... poza moimi dłońmi ucierpiało jeszcze najbliższe drzewo ^^.
- A tobie co się stało? I kto przypłacił to życiem?

-Aha...

Spróbowała sobie wyobrazić Ishero siłującego się z drzewem. Cudem udało jej się nie wybuchnąć śmiechem.

-Co do mnie....Ostatnio w karczmie był pewien "rozbój". Sprowokowali go dziwni ludzie...Chociaż nie...To były jakieś stwory...Z medalionami na szyi...

Po ostatniej wypowiedzi zamyśliła się na chwilę. Potem kontynuowała.

-Dwóch z "nich" udało mi się pokonać...Reszta po prostu rozpłynęła się w powietrzu. Teraz sobie uświadomiłam, że nie wiem tak naprawdę, o co im chodziło...-przyznała zniesmaczona.

Lekarz użył jakiejś medycznej techniki na ranie, po czym obwiązał ściśle jej ramię bandażem i odszedł.

- Eh... to pewnie ci przeklęci Żniwiarze... - uznał - Wyglądem są bardzo podobni do ludzi, ale ponoć poszukują jakichś artefaktów. Ludzie, którzy takie posiadają dostają świra...
Przypomniał sobie o Rode. Westchnął ciężko.

Zauważyła jego reakcję, ale już nie chciała wnikać w szczegóły. Nie miała dziś na to sił.

-W takim razie póki ich nie znajdą będzie wojna....

Do pomieszczenia z powrotem wtargnął lekarz.

-A teraz pora, aby pacjentka wypoczęła. Może Pan być Kage, prezydentem czy Królową Francji, ale jestem zmuszony Pana wyprosić.

-Yyy....Eee....-mruknęła Kayla.

(sorry muszę spadać )

....

Zasnęła na łóżku.

[]

- Królową... Francji? - powtórzył zdezorientowany.
- Proszę wyjść!
- Tak, tak... ><

Wyszedł.

Pojawiła się przed szpitalem idąc pochylona dróżką.
- Nie wierzę... Że... Sama... Idę... Do szpitala - udało jej się wydyszeć.
Niestety po paru chwilach runęła na ziemię. Jakiś pracownik szpitala to zobaczył i krzyknął do kogoś, aby biegł po nosze.
Po paru sekundach przybiegło dwóch sanitariuszy, którzy ułożyli Aiko na nosze. Zabrali ją do środka.
Gdy byli w środku, przeznaczyli dla niej osobną salę.
- Jest poważnie ranna... Jak to się stało? Pozwoliliście jej uciec wcześniej i teraz macie za swoje! - krzyknął jakiś lekarz.
Ułożono ją na łóżku, aby powoli odzyskiwała przytomność.

przyszedł powoli jako dawca krwi dla Aiko Lekarze dowiedzieli się że Krew Khaina dopasowuje się do innych gdy juz dał krwi poszedł na salę dla Aiko
-Siema ..

(Nie potrzebuję twoje krwi xP)
Nie podnosiła się. Jej rany były na tyle poważne, że nie mogła wykonać najmniejszego ruchu. Lekarze bali się podejmować jakichkolwiek akcji ^^ Aiko otworzyła lekko oczy.
- Co ty tu...?

Ochroniarz wlazł i wyciągnął Khaine z sali
- Ona potrzebuje odpoczynku... - i wyprowadził Khaine ze szpitala.

Aiko spoczęła sobie swobodnie, mają nadzieje, że przeżyje.

(NMM)