Obudziła się, chwilę poleżała na łóżku wpatrzona w sufit. Próbowała sobie przypomnieć wczorajsze wydarzenia. Po przeanalizowaniu pewnych faktów i obejrzeniu zabandażowanej ręki, westchnęła i wstała. Przechadzając się po szpitalu, zobaczyła w okienku przy jakichś drzwiach leżącą Aiko. Zacisnęła pięści.

-No pięknie...Teraz nam się wioski posypią...

Zdenerwowana opuściła szpital.

gdy tylko ochroniarz chciał go dotknąć ten obrócił się do niego a z jego ramienia wypłynął miecz
-Spiepszaj z tąd albo pożałujesz
gdy tylko ochroniarz opuścił salę Khaine usiadł łózko obok czuwając

Otworzyła lekko oczy. Zobaczyła, że z ran nie cieknie już krew, a jej ciało jest dokładnie obandażowane. Na twarzy również nie miała najmniejszego śladu krwi. Podnosi się niepewnie spuszczając nogi w dół. Po chwil zastanowienia, spojrzała lekko na Khaine, po czym opuściła szpital. Znowu.

znikł z/t

Poajwiła się jeszcze przed Ish'em. Stanęła przed wejściem do szpitala i czekała.

Przyszedł, niosąc na plecach nieprzytomnego Rode'a. Wszedł do środka, zerknął tylko przelotnie na Hanę i położył brata na jakimś łóżku.
- Tu kończy się moja rola... - przyznał cicho - Wiesz Hana... liczę na ciebie.
Uśmiechnął się blado.

Weszła za nim i także się uśmiechnęła. Przytaknęła mu, jakby na pożegnanie i zawołała jednego z lekarzy, który od razu się nim zajął. Po wszystkich opatrunkach, zawołanych pielęgniarkach i innych potrzebnych "operacjach" na chłopaku pozwolił wejść dziewczynie do sali.
Ta, lekko uchyliła drzwi i weszła do środka, siadając na krzesle pzred jego łózkiem. Uśmiechnęła sie lekko, będąc pewna, że już mu nic nei zagraża... chyba. Przetarła oczy i wzięła głęboki oddech, czekając aż się obudzi...

Przez szybę zobaczył, że prawdopodobnie wszystko było już dobrze. Zniknął.

Po dluższym czasie leżenia bez ruchu, uniósł powieki. Zobaczył Hanę.
Odwrócił wzrok.

Spojrzała na niego, przez chwilę była nieco zdezorientowana.
- Ej... Wszystko już jest dobrze - usmiechnęła sie do niego ciepło, delikatnie łapiąc go za rękę.

- Nic nie jest dobrze... - powiedział cicho.
Zacisnął mocno dłoń. Nie spojrzał na nią.

- Nie powinieneś tak myśleć... - potarła jego dłoń, jakby na pocieszenie.
- Po czasie ci przejdzie i poczujesz sie lepiej, zobaczysz... - próbowała go jakoś przekonać.
- A poza tym, to jak sie czujesz?

- Przestań wszystko obracać w dobre... zawsze ja to robiłem - warknął ze złością. Wiedział, że była to prawda, ale za nic nie mógł sobie przypomnieć, jak mógł być tak wesołym i beztroskim człowiekiem.
- Jestem wściekły... Chęć mordu zniknęła nagle, ale... zabiłem 20 ludzi Oto. Straciłem Ronniego. Straciłem ciebie...
Patrzył w okno.

Spojrzała na niego, lekko przygryzając usta.
- Nie straciłeś mnie... ani Ronni'ego. - odparła po chwili namysłu. - Co do tych ludzi... - zawahała się. - Poradziliśmy sobie z nimi. Sytuacja wróciła częściowo do normy, tym już się nie martw. Ludzi z Oto i moich ludzi ożywiliśmy.
- Ja po prostu... staram sie myśleć optymistycznie, do tej pory dzieki temu żyję. Chce cię pocieszyć, to źle? - spytała cicho.

- Jak to ożywiliście ludzi Oto?! Nie lituj się nade mną!
Usiadł tak gwałtownie, że silny ból w piersi na krótką chwilę pozbawił go oddechu.

- Nie lituję sie nad tobą, Rode! - podniosła sie i zmusiła go, żeby się położył.
- Ożywiliśmy ich za pomocą takiego proszku... - nie chciała wspominać o Wal'u i ich przeszłym kontrakcie, wiedziała, że Rode się wpieni.
Usiadła z powrotem na krześle.

Odwrócił znów wzrok, ale nic nie odpowiedział. Jego palce zacisnęły się mocniej na dłoni dziewczyny.

- Słyszysz? Nie lituję się nad tobą... - obeszła łózko, kucając obok niego, w zasięgu jego wzroku.
- Nie lituję... - spojrzała na niego. - Gdybyś nie był dla mnie ważny, to już by mnie tu nie było... - uśmiechnęła sie do niego ciepło.

- Hana...
Przez chwilę jeszcze nie mógł na nią spojrzeć. Potem przemógł się, utkwił wzrok w jej oczach. Usiadł, wtulił się w nią mocno.
- Przepraszam... - wyrzucił tylko.

Wywnioskowała, że zrobienie pierwszego kroku z jej strony było dobrym rozwiązaniem. Uśmiechneła się z ulgą, kiedy sie do niej przytulił. Zrobiła to samo.
- Rozumiem i przyjmuję przeprosiny... - odparła z uśmiechem. - Ronni też się o ciebie martwi.

- Będę musiał z nim porozmawiać... - stwierdził, z twarzą ukrytą w jej włosach - Nie mów mu nic, dobrze? To wszystko jest strasznie głupie...

- Dobrze, nie powiem... - odchyliła się odrobinę, żeby spojrzeć na niego. - Ale wszystko juz jest dobrze, prawda? Jak się czujesz? - sptała z nutką troskliwości w głosie.

- Taaak... - uśmiechnął się z trudem, co nie wyszło zbyt przekonująco zważywszy dopiero co utracony artefakt - Czuję się dobrze. Tylko trochę boli mnie w klatce piersiowej... ale nie zwracaj na to uwagi.
Przez sekundkę pomacał się po połamanych żebrach, po czym znów się przytulił.

- To dobrze... Kamień spadł mi z serca, wiesz? - uśmiechnęła się szerzej.
- Cieszę się, że wszystko wraca do normy... To pocieszejące, wiesz? I... tak w ogóle to się cieszę, że cię widzę - zachichotała do niego.

- Ja się cieszę, że cię widzę... i nie mam przy tym ochoty cię zabić - powiedział bardzo cicho. Wiedział, że to mało sympatyczne wyznanie, więc ukrył znowu twarz, by na niego nie patrzyła.