- Chyba swojego gdzieś wyrzuciłem... - zastanowiłem sie i przypomniałem jak przypadkowo wypadł mi gdzieś nad jakąś przepaścią... ^^'

- Nom, tak czy inaczej dbaj o siebie, ok? Uważaj na tą rane i na siebie... ^^' - wstaje

- Oczywiście... - mruknęła niechętnie.

Uniosła na niego wzrok z nad dziennika, wyciągnęła zeszyt w jego stronę.
- Idziesz?

- Mhm, chciałbym dłużej zostać na dłużej ale musze sie spotkać z kilkoma osobami...

Podchodze do Niej i daje Jej całusa w policzek.

- Do zobaczenia - znikam

- My też powinnyśmy się rozgadać z kilkoma osobami... - stwierdziła - Na razie.
Ubrała się kompletnie, osuszyła włosy - nałożyła płaszcz. Wyszła.

Pojawiła się w korytarzu razem z Hakiru, otworzyła drzwi i weszła do środka. Dała mu znak, by wszedł za nią, po czym zamknęła drzwi.
- Rozgośc się. Czeka nas dośc długa rozmowa.

Przyniosła jakiś sok i usiadła na łózku.

Wszedł za siostrą, rozejrzał się po pokoju, na koniec spojrzał na Ichi.
- Ładnie się urządziłaś.

Nie usiadł, a zamiast tego zaczął chodzić w tę i wewtę.
- Więc, o co dokładnie chodzi?

- Mamy dla ciebie dwie wiadomości. Dobrą i złą. Twój wybór, którą chcesz usłyszec najpierw. Ale cóż... sporo to wyjaśnia w naszej "zacnej" rodzinie .

- Zacznij od złej - zadecydował. - Zawsze lepiej jest najpierw słuchać złych wiadomości.

- Byłyśmy u Heia, zaskoczyłyśmy go swoją obecnością - zaczęła opowieśc - Chciałyśmy poznac jego rodzinę. Zła wiadomośc jest taka, że okłamał nas oboje. Nie ma rodziny, jest żołnierzem-najemnikiem.

Uśmiechnął się nieznacznie.
- Nigdy mi jakoś nie pasował do roli głowy domu. A juz tym bardziej kłamcy. Podał chociaż jakis wiarygodny powód, dla którego skłamał?

- Dobry powód... powód miał taki, że chciał, byśmy myśleli, że z całej naszej rodziny przynajmniej jemu się udało ułożyc sobie życie. Byśmy przestali myślec o swojej rodzinie jak o przeklętej. Nie wyszło mu to za bardzo.
- Nie ciekawi cię dobra wiadomośc?
Przyglądała mu się uważnie.

- Nie skreslaj tak od razu jego intencji. Przynjamiej przez chwilę mojego zycia myślałam, że nie jesteśmy przeklęci - zaśmiał się pod nosem.

- Pewnie, że ciekawi. Własnie miałam o nią zapytać.
Na chwilę zatrzymał się w miejscu.

Usiadła głębiej na łózku i skrzyżowała nogi, przyjmując pozyscję po turecku. Zastanowiła się, jak powinna to powiedzieć, ale doszła do wniosku, że najlepiej będzie prosto z mostu.
- Znalazłyśmy rodziców.

Stanął jak wryty i patrzył na nią przez blisko minutę, aż do niego dotarło.
- Niemożliwe... - znów zaczął krążyć. - No mów. Co? gdzie i jka ci to sie udało? I co oni robią? jak zareagowali na twój widok? A może raczej czy cie wogóle poznali? MÓW!

- Spokojnie... - powiedziała, przyglądając mu się. Nigdy dotąd nie widziała, by tak się zdenerwował.
- Hei znalazł ich jakiś czas temu, ciężko chorych. Zabrał nas do nich. Byli tak zaskoczeni... ale wyglądali na szczęśliwych. Mama powiedziała, że jesteśmy piękne, ale przeraziły ją nasze włosy i urojenie. Bardzo chcieli byśmy zabrały ich do ciebie.
- Umarli po drodze. Zostawiłyśmy ich w wiosce obok, żeby nie robić zamieszania. Powinnismy urządzić im pogrzeb.

Zawahała się jeszcze przez moment i spuściła wzrok.
- Umierając mama powiedziała takie słowa: "Przykro nam, że ty też to masz. Powiedz Hakiru, że on..." i koniec.
Zamknęła oczy.

Spróbował się jakoś uspokoić, ale nie wychodziło mu to zbytnio. Zwłaszcza po ostatniej wiadomości.
Stanął koło okna i wyjrzał na zewnątrz.
- Że on.. że on co? - mruknął cicho.

Miał tyle pytań w głowie, ale jakoś nie bardzo chciał je zadać.
- Mówili chociaż cokolwiek, dlaczeg odeszli i co robili przez ten cały czas jak gniliśmy... - nie dokończył.

Przełknęła ślinę.
- Mówili. Ojciec był opętany przez demona, bali się, że zrobi nam krzywdę. Wspólnie ustalili, że tak będzie lepiej dla nas wszyskich i oddali nas siostrze mamy. Ale tego w jaki sposób znaleźlismy się w domy naszego "dziadka" nie potrafili już wyjaśnić, bo nigdy później nas nie widzieli. Ponoć wiele ich to kosztowało.

- Ciekawe. NIe uważasz, że to nie cudowny zbieg okolicznośc, że on mial demona, a potem również i ty? - zapytał poirytowany, co rusz prostując i zginając palce lewej dłoni.

- Nie jesteśmy pewne, czy taki cudowny - mruknęła - Ale masz rację.
Uniosła wzrok, przyglądała mu się przez dłuższy moment.
- Usiądź, nie denerwuj się tak.

- Twoja wiadomość wyprowadziła mnie trochę z równowagi - odparł. - Nie wiem co mam powiedzieć.
Zamikł, wpatrzony w siostrę kątem oka.

Przeczesała palcami włosy. Sięgnęła po jakąś wsuwkę, by spiąć kilka niesfornych kosmyków.
- Hakiru... Neigel, czy jak się tam teraz nazywasz - zaczęła z niechęcią - To jest wstrząsające, to jest znaczące, ale... nie może wpłynąć na nasze życie, pamiętaj o tym. Nie było ich przez 20 lat naszego życia, z czego przez ostatnie 5 czy 7, nasza trójka bardzo skutecznie się od siebie odizolowała. Czy naprawdę warto brać rodziców pod uwagę, skoro nigdy wcześniej tego nie robiliśmy? Nie możemy odpowiedzieć sobie na to pytanie.

Urwała, bo zrozumiała, że wyraziła się z pewnością bardzo niejasno, ale nie potrafiła powiedzieć tego inaczej.

- Możesz mnie nazywać jak ci pasuję - widać było, że nie przywiązywał do tego żadnej wagi

- Nie myślałem, o tym w ten sposób - przyznał. - Wogóle ich nie pamietam i nie jestem nawet pewnien czy mi smutno z powodu, że nie żyją. W końcu ja można tęsknić za kimś kogo się prawie wogóle nie znało?

- Kiedy ich pochowamy?

- Prawie w ogóle? My ich w ogóle nie znaliśli. Ale... żebyś ty widział to ich spojrzenie, jak na nas patrzyli...
Zwiesiła głowę.
- Kiedy tylko chcesz. Ale im szybciej tym lepiej, póki jeszcze są 'cali'.

Zaśmiał się pod nosem.
- Masz rację w każdym punkcie. Pochowajmy ich jutro.

Dotarł do drzwi, ale jeszcze sie odwrócił.
- Ichi... dzięki za wiadomości
Wyszedł.

- Nie ma sprawy... braciszku.
Położyła się na łóżku i przytuliła się do poduszki. Nie znosiła takich rozmów, no i nie była do nich przyzwyczajona.