- Ohayo, jak sie spało? - zwijam zwój, rzucam go na biurko

- Średnio... nie pamiętamy, kiedy zasnęłyśmy - mruknęła i wstała. Usiadła na biurku - Boli nas głowa =.=
- A jak twoje rany? I jak się ogólnie czujesz, bo z tego co widziałyśmy, to w nocy sporo energi kosztowało cię to wszystko.

- Rany wyleczył mi Otokage-sama, już byłem pewien że nic ich nie wyleczy...

- No, było to dość męczące... odpowiednio dobierając broń można zgładzić każdego, niestety taka zabawa jest bardzo wyczerpująca. - padam na łóżko

- Nigdy nie wiedziałyśmy, że Otokage jest taki obcykany w medycznych technikach.

Założyła nogę na nogę, przyglądając mu się.
- Więc czas odpocząć. W każdym razie wczoraj chyba było tylko dwóch, tak? To znaczy, że został jeszcze co najmniej. Dopóki się nie ujawni, powinniśmy zebrać siły.

- Więcej niż jeden... nie dbają o swój byt, wypełniają tylko rozkazy. Wiedzą że nosisz moją klątwe, bedzie im bardzo łatwo Cie wytropić.

Zamykam oczy - Wiedział kim jestem, a mimo to próbował ze mną walczyć, nawet nie jęknoł gdy przełamałem Jego egzystencje.

- Więcej niż jeden, co..? Hyh... - uśmiechnęła się półgębkiem - Wciąż mamy przed oczami żniwo śmierci, jakie zebrali na froncie. Paskudne...

- Może nie czują bólu? Albo... - przymknęła powieki - ciała, które widzieliśmy nie są ich prawdziwymi postaciami?
Zastanowiła się.
- Czymkolwiek są... czy to możliwe?

Nie przejęła się tym, co powiedział o niej i klątwie.

Pokręciłem głową, chwile milczałem żeby zebrać siły by mówić

- Nie bierzesz pod uwage wszystkich danych w swoim toku myślenia. Jak tylko wyzdrowieje to wznowie poszukiwania sposobu na zabranie od Ciebie selune. Jeśli wytropią Cie przez to to sobie nigdy nie wybacze...

Pokręciła stanowczo głową.
- Rozumiemy, że możesz czuć się winny, ale to nie twoja wina - powiedziała zdecydowanym tonem - Kiedy dawałeś nam Selune, nie wiedziałeś z czym się to wiąże, chciałeś przecież nam pomóc.
- Do tego, nie my jesteśmy teraz najważniejsze. Po zebraniu sił, pierwsze co powinniśmy zrobić, to dowiedzieć się, jak się tych drani pozbyć.

- To nie będzie takie proste... Dzięki Selune udało Ci sie ujść z życiem, mimo że powinnaś tam umrzeć. To był wyrok... nie pamiętam dokładnie imienia, ale zgrubsza wiem o kogo chodzi, a ten gość nie odpuszcza swoich wyroków.

Odkaszlnołem - Jest jeszcze druga strona medalu, dowiedzieli sie o tym że nie mam selune, gdyby nie to że żaden z nich nie zwiał to byłbym w jeszcze większych kłopotach niż Ty. Raziel który pozbył sie swojej klątwy... kto sie, może niedługo spowrotem wyrosną mi skrzydła

- Super, mamy wyrok Niech nam jeszcze kto powie, że to przez to, że mamy Selune a będzie już naprawdę ciekawie...

Wyobraziła sobie Okasia ze skrzydełkami i nie udało jej się powstrzymać szerokiego uśmiechu na twarzy . Zeskoczyła z biurka i zleciała na łóżko .
- A jak będziesz miał skrzydełka to dasz nam je... eee... - zastanowiła się, jakiego słowa użyć, żeby nie zabrzmiało dwuznacznie - ... pogłaskać piórka?

- Masz rosajego ;P Jego krzydełka są z pewnością milsze

- Pierwsze co trzeba zrobić to ściągnąć z Ciebie selune... Kto wie, może wtedy stracą Twój trop. No ale pozostaje ten Twój kumpel którego przywróciłem do życia, widziałaś sie już z Nim?

- Ale Rosaji nie lubi jak się mu głaszcze piórka...

Przeciągnęła się.
- Był wczoraj w kwaterze, ale odesłałyśmy go do domu, żeby odpoczął ze swoją rodziną. Wciąż jest w szoku.

- Miał szczęście że go uratowałaś.

Wlepiam wzrok w sufit, powieki same mi sie zamykają.

- Czemu wczoraj tam wtargnełaś? To były milimetry od Twojej śmierci...

Wzruszyła ramionami.
- Nie wiemy. Po prostu poczułyśmy, że powinnyśmy tam przyjść, nie myślałyśmy wtedy racjonalnie.
- A ty przestań tak na to patrzeć. Gdybyśmy bały się śmierci, nie wstąpiłybyśmy do A.N.B.U. xP Co, jak podkreślamy, jest w dużym stopniu twoją zasługą
Pokazała mu język i wyszczerzyła ząbki.

- Dlatego właśnie sie o Ciebie martwie. Nauczyłem Cie wielu rzezy, dlatego wiem że ANBU jest w dobrych rękach.

- Właśnie... czy przypadkiem nie zostałaś zraniona?

Przesunęła dłonią po klatce piersiowej i zatrzymała ją na niewielkiej, ale dość głębokiej rance, tuż obok mostka.
- Trochę. Później się tym zajmiemy.
Poprawiła rozcięcie na dekolcie, żeby przy jednym złym ruchu nie pokazało zbyt wiele.

- Gdyby ANBU było w dobrych rękach, to może ci wszyscy ludzie wciąż by żyli.

- Wiesz, wątpie żeby ktokolwiek na ziemi byłby w stanie to przetrwać i jeszcze kogoś ze sobą stamąd wyciągnąć... Zrobiłaś co mogłaś najlepiej. Wciąż nie znamy motywu osoby stojącej za tym wszystkim... Chyba będe musiał ponownie udać sie do piekła

- Ale wrócisz, prawda? ^^ - uśmiechnęła się niewinnie.

Opadła do tyłu na plecy i wpatrzona w sufit ułożyła się wygodnie.
- Ich motyw jest czymś, czego sami nie zdołamy odgadnąć... - westchnęła - Nie ma innego wyjścia, jak tylko wyciągnąć to od nich samych... baka, powtarzamy się.

- Jasne że tak... koniec koców to mój dom.

- Nie bede niczego odgadywać, zapytam go o to wprost. A jak nie to wyciągne to z niego siłą

- A właściwie, może opowiesz nam, od kogo konkretnie?
Przekręciła się tak, żeby go widzieć... aczkolwiek głową w dół ^^.

- Nie jestem pewien. - Przypomniałem sobie białe płomienie odbite w kosie żniwiarza - Możliwe że będe szukał w złym miejscu... Trzeba sie przekonać, mmoże jutro albo pojutrze, dziś jestem zbyt wycszerpany.

- To znaczy, że czeka cię sporo związanej z tym roboty... nie powinieneś robić tego wszystkiego sam. Ale domyślamy się, że nikt nie może ci tym pomóc, prawda?
Przetarła powieki.
- Może powinieneś się przespać?

Zakręciło mi sie w głowie, głowa bezwładnie opadła na poduszke, a ja usnołem.

Uśmiechnęła się półgębkiem. Obróciła się normalnie, wstała i nakryła przyjaciela jakimś kocem. Pocałowała go znów w policzek [].
- Oyasumi.
Wyszła.

Budze sie, jednak tym razem odrazu ręką sięgam pleców i sprawdzam czy i tym razem jestem ranny - No... tym razem z imprezy wróciłem cały ^^ - wstaje i przeciągam sie. Przebieram w płaszczyk hokaga (nowy) - Oho, bedzie trzeba komuś podziękować za naprawienie płaszczyka ^^

Po jakimś czasie wychodze.