Wstaje i uspokajam sie ^^
- Wolisz wykorzystać kogoś nieznajomego niż zabrać sie ze mną na przejażdżke? Szkoooooda ^^
Siadam na najbliższej ławce, udaje że usiłuje sobie przypomnieć jak sie używało kamyczka od Aidy ^^

- Hmmm... zdawało nam się, że to żadna przejażdżka tylko takie szybkie zniknięcie i pojawienie się gdzieś indziej Ale może się myliłyśmy.
- A jak pójdziemy z tobą to co nam dasz?

Stanęła na moment w miejscu, krzyżując ręce.

Ledwo Aiko zdążyła skończyć zdanie, a do sali wlała się fala wiwatujących Żniwiarzy. Spomiędzy nich wydostał się jakoś Wal i mocno uściskał Rance'a . Raviemu dał spokój, żeby mu przypadkiem krzywdy nie zrobić.
Aida uśmiechnął się lekko, patrząc na wszystkich z tyłu i ulotnił się dyskretnie.

Gdy nagły spokój zakłóciła cała zgraja Żniwiarzy, Aiko aż podskoczyła.
- - już miała odpowiedź na swoje pytanie.

Wkładam ręce do kieszeni, wyjmuje talie kart, kilka kostek do gry, kluczyki do biura, paczke żelków, malutkie bongo, oraz pluszowego misia <3

- Wybierz se

Przez dłuższy moment wahała sie między paczką żelków a pluszowym misiem, ale ostatecznie wzięła obie te rzeczy .
- Ok, bierz nas gdzie chcesz x3 Ale najlepiej odstaw nas do domu, bo chciałybyśmy się wykąpać i odpocząć .

Żniwiarze nie zamierzali wychodzić z komnaty jeszcze przez długi czas.
Kiedy wszyscy ranni zostali uleczeni, Wal, Rance i Lo'Ravi usiedli gdzieś z boku, wytrzasnęli jakiś trunek i wzbili milczący toast.
- A właśnie, Ravi, ty też byłeś ranny - przypomniał sobie Rance.
- Nie... skąd v.v

Wzdychnęła lekko. Zdmuchnęła grzywkę opadającą jej na czoło.
Wiedząc, że Żniwiarze chcieli trochę poświętować, odeszła w ciemniejszy kąt.

Chowam swój "dobytek" spowrotem ^^
- No to lecimy.
Spopielam nas oboje.

Podczas, gdy Rance i Ravi zaczęli się ze sobą wykłócać o rany tego drugiego, Wal opróżnił swój kielich, wstał i odszukał Aiko. Stanął niedaleko niej.
- To chyba na tyle. Możesz wracać do siebie.

- Tak jak obiecałam, nie wrócę szybko - spojrzała na niego spod ciągle opadającej grzywki.
Chwyciła za kamień.

- W porządku - uśmiechnął się blado, bez śladu wesołości - I tak wystarczająco schrzaniliśmy ci życie . Mam nadzieję, że nie masz nam tego za złe. I no... do widzenia.
Stał jeszcze przez moment, po czym wyszedł z sali, by korytarzem ruszyć do koszar.

- Wcale nie - nie przyznała, że miała trochę kłopotów - Ej!
Widząc, że chce odejść, złapała go mocno w pasie.
-

Uśmiechnął się półgebkiem.
- No, masz mnie. I co teraz?

- I to
Nie chciała być gorsza, więc pocałowała go w kącik ust. Chwile potem spopielała szepcząc jedynie: do zobaczenia


[z/t]

- Hyh... do zobaczenia.
Odszedł.