- Może i nie musiałam - odchrząknęła.
- Więc... jesli ci się nie spodoba, to powiedz Kupowałam na oślep... - pogrzebała trochę w torbie i wyjęła małe, białe pudełko ze złotą wstążką.
W środku było pudełeczko, a w nim srebrne pióro z wygrawerowanym na nim malutkim gołębiem. Jesli otworzy się pudełko zabrzmi śliczna melodia, coś na wzór kołysanki...

Przyjął mały podarunek, i otworzył go. Wsłuchał się w melodię, najpierw więcej niż zaskoczony, potem na jego twarzy powoli pojawił się łagodny uśmiech. Zamknął pudełeczko.
- Dzięki Hana... - powiedział cicho - Jest naprawdę śliczne.

- Tak? To się cieszę - uśmiechnęła się szeroko. - Nie wiedziałam, czy lubisz takie rzeczy, ale przypomniało mi się, że masz urodziny i kupiłam. Ponoć w życiu ryzyko najważniejsze - zdjęła z siebie koc i zwinęła go w kostkę.
Wstała i zaniosła kubek do staruszka.
- No, czyli ci się podoba...

- Podoba się - uśmiechał się wciąż do niej - Normalnie dostaję nutki i lalki z sexshopu. To naprawdę świetna i cenna odmiana
- A teraz pozwól, że już pójdę.
Podszedł do niej i objął ją ostrożnie ramieniem na pożegnanie.
- Dobranoc.
Po czym wyszedł.

Uśmiechnęła się lekko. Albo jej sie zdawało, albo każdy zaczynał traktować ją jak lalkę z porcelany - kruchą, że każdy ruch może jej zaszkodzić...
- Ta, dobranoc... - powędrowała za nim wzrokiem i uśmiechnęła się także do barmana.
- I wszystko się zmieni, prawda?
- Wygląda na to, że tak...
- Heh... prędzej czy później i tak musiałoby się to stać... - troszkę posmutniała.
Pożegnała jeszcze barmana, wzięła torbę, płaszcz i wybyła.

Przed wejściem wycisnęła z siebie resztki wody i wygładziła ubranie. Nie mogła się przecież pokazać jak jakaś pokraka
Weszła do środka, pociągając za sobą Haichi. Usiadła na krześle przy ladzie.
- Herbatkę owocową dla mnie, raz raz! - krzyknęła - Ta pani też by się napiła czegoś ciepłego! - skinęła na Ichi.

- Herbaty v.v - powiedziała i pociągnęła nosem.
Od razu znalazła się w głebi lokalu, na kanapie przy kominku. Zajęła się schnięciem.

Barman podał po kilku chwilach zamówienie dziewczyn. Aiko wzięła swój kubeczek i do zawartości wsypała dwie, płaskie łyżeczki cukru. Umoczyła lekko usta w herbacie. Była tak gorąca, że o mało się nie poparzyła.
- x__X''
Spojrzała na Ichi.
- Przeziębiłaś się?

Aries wbiła do baru z chęcią rozwalenia kogoś lub czegoś. Gdy znalazła się w pomieszczeniu jej uśmiech wykrzywił się nieco.
- Ludzie!! x3

I znowu nikogo niema... iaiaia

Spoglądnęła na nieznajomego przez ramię.
- A co? == My duchy jesteśmy? - powiedziała z poirytowaniem.

- Ludzie, nie ludzie... - mruknęła i wyszła z braku zainteresowania jej osobą

[z/t]

Wszedł do środka, niezbyt pewien, czego winien się spodziewać. Został powitany ogólną ciszą i wywalonymi gałami barmana.
- Tak... też się cieszę, że was widzę... - mruknął.
Usiadł nieco skrępowany przy barze.
- Nooo toooo... daj piwa

Weszła do baru po cichu nucąc jakąs melodię.
- Sok poproszę - szepnęła do barmana.
Barman uśmiechnął się szeroko i zaczął przygotywać napój.
Hana uśmiechnęła się do chłopaka, który siedział obok niej. Po chwili nie była pewna czy go czasami nie zna...

Zerknął na dziewczynę i prawie przy tym zleciał z krzesła. Po chwili rzeczywiście zleciał, ale z zamierzenia i padł przed nią na kolana.
- Wybacz!! - krzyknął.

Zanim dostała sok owy chłopak padł przed nią na kolana! Zaczepiła bluzką o jakiś gwóźdź i padła przed nim.
Otworzyła usta z zamiarem powiedzenia czegoś, ale tylko uśmiechnęła się przez łzy. Przytuliła go najmocniej jak umiała.
- Nie musisz, naprawdę nie musisz...

- Muszę, już ja dobrze wiem, co muszę...
Przytulił ją mocno, przepraszając co chwilę.
- Idiota ze mnie!

- Przestań mnie przepraszać, to głupie! - szepnęła mu do ucha. - Patrz, ludzie się na nas gapią - zachichotała cicho.
W takiej sytuacji kilka miesięcy temu na pewno by się nie śmiała, ale teraz... Teraz to była zupełnie inna bajka.
- Wcale nie jesteś idiotą ;P

- Jestem. Zostawiłem cię na tak długo... - jakoś nie mógł podnieść się z ziemi - Zostawiłem was... właśnie, was! Co z dziećmi?!
Uniósł gwałtownie wzrok.

- Spokojnie, Rode. Tylko spokojnie. - chwyciła go za policzki ze łzami w oczach.
- Żyjemy, jest dobrze. Radzę sobie i wszystko mam pod kontrolą... - uśmiechnęła się do niego pokrzepiająco.
- Pewnie śpią. Wyrwałam się na chwilę...

- Mogę je zobaczyć...? - zapytał niepewnie.

- No jasne! - pociągnęła go za rękę i oboje zniknęli.
[zt oboje]