Gdy zaczął nawijać o tym prezencie, prawie wybuchnęła. Ostatecznie, po głuchej ciszy parsknęła śmiechem.
- Um, gomen To naprawdę było śmieszne, a ponoć potrzebuję się śmiać... To znaczy, śmiech to zdrowie
Zastanowiła sie przez chwilę - faktycznie zachowała się dziwnie.
- Wiesz... sądzę, że Ishero to typ człowieka, któremu wszystko jest obojętne, ale jak coś się dobrego stanie to on nic na to nie powie - dopiła swoją herbatę, zanim ostygła.

[będę zamulać, gdyż oglądam Kuroshitsuji ]

- Ha, ha, ha Masz rację xP
Wyszczerzył się do niej, bo zgadzał się z tym co powiedziała. To było śmieszne. Nawet bardziej niż mu się to zdawało.
Okręcił się na krześle, a potem spojrzał na swoją koszulkę.
- Mokra... ._. - potem uniósł wzrok.
- Z tym też masz rację. Przecież mu wszystko zwisa
Przyjrzał jej się uważnie. Przytyło jej się? [gomen ] Jakoś dla niego dziwnie wyglądała.

[Dla mnie to wystarczająca wymówka xP Ja się 'uczę' ._. ]

[ to dobrze się składa ]

- No tak, ale z mojej strony to też dziwnie wyglądało x) Tak nagle wybuchnąć E tam, szczegóły... - zerknęła na niego, a potem na siebie.
"Cholera, zapomniałam użyć iluzji...", pomyślała.
Skuliła kolana i jeszcze bardziej opatuliła się kocem.
- No, mokra ._. - zamrugała parę razy. - Barman ma pewnie jakieś na zmianę

- Za zawszone to ja dziękuję xP
Ściągnął koszulkę. Wstał i poszedł zawiesić ją na wieszak. Zerknął na Hanabi i podrapał się zakłopotany po głowie.
- Eee... Przepraszam, zapomniałem się ^^

- Dlaczego zawszone? Przecież... - zerknęła na barmana. - To on sanepidu tu nigdy nie miał? Hmm...
- Ej, właśnie, czemu się tak patrzyłeś? - zdziwiła się. - I czemu się zapomniałeś? I nie zapominaj, że mam męża
Zaśmiała się, kiedy koszulka zawisła na wieszaku.

- Skąd mam wiedzieć >d Ale na pewno używane xd
Żeby nie było, ubrał już suchy płaszcz, a koszulkę trzymał w rękach.
- Eee... No właśnie... Bo masz męża i wyglądasz jakby... - zaniemówił

- No tak, ale przeciez on ma takie wspaniałe urządzenie jak pralka, prawda? - a myślała, że to tylko ona była taka zacofana .
- No tak... mam męża... aaaa! Ty myślisz, że jestem w ciąży? - przewróciła oczami po barze i podrapała się po karku.
- Jak to powiedzieć... no tak, jestem

- No nie wiem x__X
Spojrzał na nią i znieruchomiał. Odchrząknął.
- A... Aha
Spróbował ruszyć się z miejsca.
- Wiesz... Ja już chyba pójdę Do widzenia - wymaszerował z baru.

[z/t]

- Aaaaaa! Tu cię mam, Tora-san! >d - do baru wpadła dziewczyna o białych włosach. Rozglądnęła się nerwowo po barze, gdy nie zastała swojego obiektu poszukiwań - Ooo Quincy-chan, jak miło. Widziałaś panią Torę?

- A-aaa-aa... - wystawiła palec do góry i nie zdążyła czegokolwiek powiedzieć, gdy do baru wparowała Aries.
- Ewmm... - potrząsnęła głową.
- Tora nie żyje - waliła teraz wszystkim prosto z mostu. - Nie dziwię się, że nie możesz jej znaleźć... Aries, tak?

- Nani? - dla niej to było za szybko - Jak to... nie żyje? - w pewnym momencie wybuchła śmiechem - Nie, wydaje ci się. Ona nie mogła umrzeć Pewnie tylko udaje i ma kolejny plan xP
Wyszczerzyła się.
- Tak, Aries. Prawa ręka pani Tory xP A ty Hanabi ma się rozumieć?

- Nie, nie wydaje mi się. Widziałam jak umarła... - mruknęła.
- Tak, Hanabi. Oddała mi posadę waszego przywódcy. miło mi ciebie poznać

Drgnęła.
- Obiecała, że tego nie zrobi... - mruknęła zniesmaczona.
- Skoro tak... - przyklęknęła - Teraz ja będę twoją prawą ręką. Jestem na twoje rozkazy...
Wstała, popatrzała na nią badawczo.
- Więc musisz mieć to...

- Na razie nikomu rozkazów nie wydawałam. Macie spokój przez pewien czas. - zerknęła na nią.
- Co...? - przyupomniała sobie, że Tora dała jej tą dziwną opaskę
Delikatnie wyjęła ją z torby i wyciągnęła w stronę Aries.
- Przykro mi, że ja ci to powiedziałam. I przykro mi z powodu Tory... - spuściłą wzrok.

Uśmiechnęła się szeroko, jakby nie przejmowała się śmiercią swojej przyjaciółki. Owszem, przejmowała, ale nie dawała tego po sobie poznać.
- To to - wzięła opaskę i zawiązała sobie ją wysoko na ręce - Wiesz, co to jest?
Spojrzała na nią. Klapnęła obok niej na kanapie, zakładając nogę na nogę.
- Nie, nie przejmuj się. Nawet najlepsi muszą w końcu umrzeć. I nie sądzę, by umarła z czyjejś przyczyny. Dobrowolnie się temu poddała, bo zawsze walczy do końca. Tak myślę.

- Nie, nie wiem - zdziwiła się lekko i owinęła szeroko koc wokół ramion, żeby nic nie było widać
Uśmiechnęła się lekko, gdy Aries zaczęła mówic jej o Torze.
- Wiesz, szczerze mówiąc, to nie za dobrze ją znałam. Sam fakt, że była młoda mnie przeraża... Zginęła za wcześnie... - zmarszczyła brwi.

- To jest czołowy ochraniacz. Dostajesz go po zdaniu na genina. Każda wioska ma inny znaczek. Ale pewnie zauważyłaś, że opaska Tory jest przekreślona, prawda? To oznaka, że nie jesteś już wiosce - wyjaśniała, możliwie, że nie zrozumiałe. W każdym bądź razie Hanabi mogła zawsze jej się dopytać.
- Bardzo możliwe. Wyobrażasz sobie? Piętnaście lat i zostać dowódcą organizacji, w której wszyscy się ciebie słuchają Niepojętne.
Przechyliła głowę na bok, jak jakaś lalka.
- Mam nadzieję, że będziesz dobrym zastępcą

- Aha! - zrozumiała.
- Tak, Tora była utalentowana. - wciąż ściskała w ręce kubek, więc odstawiła go na stół.
- Też mam taką nadzieję. Opiekowanie się quincy i waszą grupą będzie większym wyzwaniem

- Ludzi możesz zostawić mi xP
Spojrzała na zegar na ścianie.
- Miło było cię poznać osobiście. Żegnaj x] - zniknęła.

- No to załatwione. Zajmiesz się nimi, bo mam mały kryzys u siebie Dzięki i sayo - uśmiechnęła sie na pożegnanie, ale sama nadal siedziała na kanapie.

Słyszał jeszcze końcówkę konszachtów, ale nie skomentował tego, nawet gdy mijał się z wychodzącą dziewczyną. Zerknął na nią przez ramię kontem oka, po czym podszedł do lady i walnął się na krzesełko.
- Yo - przywitał się.

- Hejo - przywitała wesoło Ishero, gdy wszedł do baru.
Jakoś się złożyło, że parę sekund wcześniej otrzymała następną herbatkę malinową.
- Masz dzisiaj urodziny, prawda?

Spojrzał na nią.
-
- No mam. A co, ty też chcesz mnie w tym dniu jakoś wyróżnić?
Przypomniała mu się nieszczęsna 18-nastka wyprawiona przez zacn grono trzy lata wcześniej i aż się wzdrygnął.

- Nie, żeby wyróżnić... Chciałam po prostu dać ci prezent. Mogę? - była pewna, że będzie mu to zwisać, ale trza było sie przekonać.

- Nie zabronię ci - powiedział, nieco zaskoczony. Do tej pory wszyscy się na niego rzucali - To miłe Przecież nie musiałaś.