Chwilę Kid trwał w bezruchu. Jedyna część ciała, która poruszała się, była powieką. Jednak chłopak zamknął oczy i wziął głęboki oddech. Wdech, wydech, wdech, wydech... Tak, to była podstawa na uspokojenie się. Kiedy otworzył ślepia, gałki były znów naturalnie białe. Zdjął dłoń z rękojeści i wsadził z powrotem do kieszeni. Zdjął kaptur z głowy, gdyż było mu w nim zbyt ciepło. Mrugając kilkukrotnie, Kid odpowiedział swoim monotonnie spokojnym głosem:
-Wybacz, ponosi mnie kiedy słyszę takie zuchwałe pytania... Zabawne, odpowiedziałbym na wszystkie twoje pytania, gdyby nie to, że jesteś pionkiem Rady 46... Z resztą jak całe Seireitei...- odpowiedział ze spokojem. Warui, również mrugając, spojrzała na exPorucznika.
-Desuza-san, dlaczego tak łatwo rezygnujesz z moich planów?- zapytała z udawanym smutkiem dusza Zanpakutou. O nie, Death the Kid, czy też "Desuza", był odporny na te gierki Zanpakutou...
-Nie mam zamiaru cię słuchać od kiedy w mojej duszy ciągle jest... on...- nie dokończył Kid. Nie, nie chciał tego ujawniać kapitanowi, który zapewne i tak już się domyślił. Na pytanie co do "oczu" odpowiedział wymijająco:
-Moje tęczówki zawsze takie są... A jeśli chodzi o białka... To coś mi wpadło do oczu...

Dosłownie obok Akiry otworzyła się powoli brama SenKai. No może nie tak dosłownie, gdyż 5 metrów. Z bieli powolnym krokiem i ze złożonymi rękoma na piersiach wyszła kobieta z czarnymi włosami, niebieskim kwiatkiem we włosach, miała nałożone białe haori na kimono. Zwykłe sanadały na nogach. Wyszła całkowicie i zaczęła się rozglądać. Jej haori zaczęło powieewać leciutko na wietrze. Spojrzała na shinigamiego.
-Ohayo Ati-taichou. -przywitała się z leciutkim uśmiechem na twarzy. Spojrzała Kyouki.- Ohayo...Shinigami-san...Ohayo nieznajomy. -powiedziała "przewracając" kierunek wzroku na Vaizarda. Dalej sie uśmiechała, spojrzała na swojego zanpakutou, który spokojnie sobie jakby to powiedzieć "wisiał". Znowu spojrzała na kobietę.- Pozwolisz, że się przedstawię...Onamori, a jak sie ty nazywasz? - zapytała idąc powolnym krokiem w stronę Shinigami.

Spojrzała na przybyłą Shinigami uśmiechając się lekko. Sprostowała ręce wzdłuż tułowia. Przeglądała się jej chwilę po czym dotarło do niej przywitanie Kobiety.
- Ohayo. - przywitała się. Kiedy kobieta się przedstawiła, Koyu wyszczerzyła chwilowo kiełki
- Miło mi Cie poznać, Onamori. Jestem Koyuki. - powiedziała a szczerzenie zastąpił lekki uśmieszek. Po chwili jednak przeciągnęła się.
- Gome, jednak na mnie czas - powiedziała cicho i powoli się oddaliła.

[z/t]

Zaczęła się rozglądać, zobaczyła tylko Ki'a i kapitana XII dywizji.
- Sayonara-odpwoeidziała spokojnym i miłym tonem otwierając bramę senaki. Weszła do niej i zniknęła.

[zt]

//Post krótki, słaby, ale słabo się czuję i ogólnie nie mam sił...//

Wsadził ręce do kieszeni i bez słowa odszedł. Wiatr tarmosił jego włosy niemiłosiernie. Zniknął w końcu z horyzontu.

(z/t)

Pojawiła się na rozległym polu, widocznie wyczerpana. W dłoni trzymała kamień z rzemykiem.
- Uh... Teraz dobra wymówka dla Okami'ego i będzie cacy - położyła się na ziemi.

Pojawiła się na rozległym polu, widocznie wyczerpana. W dłoni trzymała kamień z rzemykiem.
- Uh... Teraz dobra wymówka dla Okami'ego i będzie cacy - położyła się na ziemi.

Przechodziła niedaleko Aiko. Co chwila poprawiając pasek od torby. W pewnym momencie zauwazyła dziewczynę.
- Ohayo, Aiko - podeszła bliżej, stojąc nad nią. - Wyglądasz jak pół cała od śmierci, co się stało?
Zauważyła. Patrzyła sie na nią uważnie.

Otworzyła oczy.
- I tak się czuje
Ułożyła dłonie na brzuchu. Wyglądała na smutną... znowu

Obeszłą ją dookoła z podniesioną jedną brwią.
- A gdzie ty byłaś, że taka poturbowana jesteś, he?
Usiadła obok niej po turecku.

- Nie poturbowana, a o ile zmęczona
Podniosła się na łokciach.
- Co będę owijać w bawełne Byłam w Podziemiu i przyszedł po mnie Okami

- Ah...
- Okami? No to nieźle To on ci to wszystko zrobił? Łooo...
Co chwila przesuwała pierścionek na palcu.

- Nie, nie on - zaśmiała się mimo bólu w płucach. Ale potem przestała.
- Zaraz umrę T.T A muszę wymyślić pożądną wymówkę ;_;

- Na co wymówkę? Zrobiłaś coś za co powinnaś... ponieść karę? - zdziwiła sie trochę.

- Nie... Ale muszę się wytłumaczyć, dlaczego wróciłam do podziemi...
Umilkła na chwilę, ale ciszę zastąpił kaszel.

- No to powodzenia... - oparła sie o trawę, zamykając oczy i ciesząc się w duchu ciepłymi słonecznymi promieniami.
- Na miejscu Okamienia bym ci... darowała, mimo wszystko Ale przecież na jego miejscu nie jestem. - uśmiechnęła sie półgębkiem.
- Wiesz... w kwestii Podziemia nie jestem zbytnio obyta

- To i tak dobrze, bo to wszystko się właśnie skończyło - podniosła się. Kiedy stanęła na równych nogach, zakołysała się.
- Źle mi o__O Muszę... odpocząć... Narka - odeszła chwiejnym krokiem.

[z/t]

- No, wreszcie... - przyznała.
- Sayo - pożegnała ją i sama też zniknęła.

Przyszła tanecznym krokiem, rytmem przypominającym poloneza, okręciła się wokół własnej osi i poszła dalej.
- Gdzie są wszyscy...

- Zniknęli w tajemniczych okolicznościach - Aiko pojawia się niedaleko Ichi machając jej.

- To chyba nienajlepiej - zauważyła - Dobry wieczór.
Okręciła się znów, ale tym razem zatrzymała się twarzą do Aiko.
- Ymm, potańczyłybyśmy sobie, Ichi... Ale nie ma z kim.

- Hm... może znajdzie się dla nich jakiś ratunek
Usiadła sobie po turecku, jednak z lekko uniesionymi kolanami.
- A co z ślubem Hanabi i Rode'a?

- Nic nie wiemy Dostałyśmy tylko od Hanki smsa (), że nie ma wesela, a z samym ślubem nic nie wiemy.
Obróciła sie.

- Ese... mesa? [napisałam tak, żeby podkreślić to przeciągnięcie ] - zawiesiła się - A co to?

- Co wy wszyscy tacy opóźnieni? Okami was zamknął w tej wiosce, że nikt z Konohy nic o cywilizacji nie wie?
Wyciągnęła z torby komórkę (Sony Ericsson K770i ) i podała jej, żeby sobie obejrzała.
- Smsy to wiadomości