Pstryknął palcami i kot zamienił się w...chomika
-Chodzisz z Ishero ???
Walna Prosto z mostu

Widząc, że kot się schomiczył, przytuliła go do serce v_v

-Mysia moja :3

Wytrzeszczyła oczy na Pejnusia.

-....

Parsknięcie śmiechem.

-A skąd takie pytanie?

-A no nie wiem
-Tak mi to pytanie do głowy przyszło

Znikł

Już miała wygłosić swoją mowę, kiedy zorientowała się, że szanowny towarzysz zostawił ją samą jak palec na strasznym cmentarzu v_v

-Zwiau. Znowu -.-

Postanowiła zatem urządzić sobie spacerek. Przy okazji poszukiwała wszelkich zombie, wilkołaków i wampirów

Po jakimś czasie znalazła grób rodziny Tenshin. Zatrzymała się przy nim i zamyśliła się. Znowu czuła to dziwne uczucie wewnętrznego zagmatwania o_o

Wreszcie się pomodliła i zniknęła.

Pojawił się i zaczął spacerować między magrobkami od czasu do czasu zatrzymując się, by przeczytać wyryty napis. Był lekko zdenerwowany, choć nie wiedział czemu. W jednej ręce przyniósł trunek, by wznieść toast, jak to wypadało.

Przyszła na cmentarz. Za nią szedł Rosaji pchając przed sobą długi zamknięty wózek z podwójną trumną.
Ichi dostrzegła Neigela i zbliżyła się.
- Jest miejsce? - zapytała.

Przychodze ubrany w garnitur, zauważam rodzeństwo, ale nie podchodze za bardzo. Rozumiem że mogą chcieć pobyć sami.

Wskazał podbrudkiem połać terenu zaraz za ostatnim rzędem grobów.
- Jest dużo miejsca i chyba nikt nie bedzie mial za złe, jak sobie trochę przywłaszczymy.

Zerknął na przybyłego, a potem na siostrę i uśmiechnął się półgębkiem.

Zauważyła Okamiego.
- W porządku. Rosaji?
Miała sukienkę, więc to było by dziwne, gdyby zaczęła kopać. Demon natomiast uwinął się z tym całkiem szybko, po czym ostrożnie umieścił trumnę w dole.

Stała nieruchomo, przyglądając się trumnie. Nie bardzo wiedziała, czy powinna płakać.

Podchodze do wykopanej dziury.
- Normalnie to w 6 osób sie opuszcza trumne do grobu... - spojżałem na Rosajiego - Ale tym razem chyba ja i Rosaji sie tym zajmiemy.

Patrzył jak demon umieszcza trumnę w dolę i próbował sobie przypomieć jak wyglądali ich rodzice, ale nie mógł. Po chwili zastanowienia jednak nawet się ucieszył z tego powodu, po co rozdrapywać stare rany, pomyślał.

Przyglądała się, jak opuszczali trumnę. Usiadła na jakiejś ławce.
- Zakopcie ich już... - wyszeptała, nie mogąc znieść tego napięcia.

- Mhm... - kiwnołem głową, z rękawów wypuściłem kilkadziesiąt czarnych motyli, które przemieniły sie w podmuchy wiatru, które zasypują trumny.

Siadam obok Ichi.

Wyciągnła trunek po czym nalał troche do trzech kieliszków.
- Coś na wzmocnienie - Podał im kieliszki. - Ichi wznieś toast, ja nigdy nie byłem w tym dobry.

- Hyh...
Zajrzała do swojego kieliszka.
- To więc... za to byśmy nigdy nie przynieśli im wstydu, bez względu na to, jakimi ludźmi byli. I by nareszcie zaznali spokoju.
Oparła się lekko o Okamiego i wzniosła kieliszek.

- Szkoda że niejestem na swoim byłym stanowisku, mógłbym im załatwić miejsce w niebie od ręki... - uśmeichnołem sie lekko, podniosłem kieliszek do toastu.

Również uniósł kieliszek do góry. Potem wypił zawartość i wyrzucił do jakiegoś najblizszego śmietnika.
- To byłby chyba koniec skromnej uroczystości - powiedział. Spojrzał na świeżozasypane miejsce - Wykombinuje się jakis nagrobek i będzie dobrze.

- Trzymajcie się.
Odszedł, nie spiesząc się zbytnio.

Również opróżniła swój kieliszek. Nie popatrzyła za bratem, ale za to powiedziała za nim:
- Pamiętaj, że to było jedynie chwilowe zawieszenie broni. To nie wyjaśnia sprawy między nami.

Rosaji uklepał ziemię, żeby stanowiła wyraźny grób.
- Dziękujemy.
Wzruszył ramionami. Zniknął.

Wypijam zawartość kieliszka, pusty wyrzucam za siebie. Obejmuje Ichi.

Z lekkiego zamulenia wyrwały mnie Jej słowa - ..co? Zawieszenie broni?! Jakie zawieszenie broni!?

- Dzisiaj i ostatnio miałyśmy z Hakiru małe zawieszenie broni. Przy każdym innym zaczęlibyśmy walczyć. Skończyło się dobre, następnym razem go uszkodzimy.
Przymknęła powieki, przytuliła się.

- Ty to masz dziwną rodzinke... - gładze Jej ramie, tule.

- Nie uroniłaś nawet łzy... nie znałaś ich?

- Chyba wolałybyśmy nie mieć żadnej.
- Nigdy ich nawet nie widziałyśmy. We troje zostaliśmy adoptowani, ale Hei odszedł kiedy byliśmy jeszcze mali. Potem razem z Hakiru wyruszyłyśmy we własną drogę, rozdzieliliśmy się po dwóch latach. I tak już zostało. Nic wesołego.
Wtuliła się w niego mocno tak, że nie widział jej twarzy.

- Hehe. Too sweet to be true ^^ - gładze tył Jej głowy

- Ale wiesz, to miejsce troche nie pasuje do tej naszej małej rozmowy ^^ - rozpływamy sie w powietrzu :]

Pojawiła się przy jakimś nagrobku z długą i średniej grubości kataną. Rękojeść była przywiązana bandażem na ręki dziewczyny. Druga dłoń krwawiła. Były na niej rysy, jakby od podrapania pazurami.