Zdążyłem złapać wyraz twarzy Rosajiego nim został odesłany - Heh... On akurat jest szczęśliwy. Udało mu sie zobaczyć w Tobie to co i ja zobaczyłem, a ostatnio ma sporo okazji by upewnić sie w tym że wszystko idzie dobrze.

- Nie jestem nikim nadzwyczajnym. Jestem tylko właściwą osobą we właściwym miejscu, o wlaściwym czasie... - wyszczerzam sie do Niej - ... i w bardzo właściwym towarzystwie

Na jego słowa nie wiedzieć czemu posmutniała. Obróciła się, zaczęła rozpinać płaszcz akatsuki, by potem go zdjąć i przewiesić sobie przez ramię.
- Nie mamy pojęcia, co też takiego można w nas widzieć. I nie tłumacz - dodała szybko - Nie chcemy brzmieć jakbyśmy domagały się dowartościowania. Zwyczajnie tego nie rozumiemy.
Wzięła głęboki oddech.
- Jesteśmy słabe i chore. Nawet własnego brata oddałyśmy Żniwiarzom.

- To Ty masz brata?! ._.'

<zgon miesiąca no co, Okami tego nie wiedział >

Pozbierałem sie po tym pięknym "WTF?! moment"

- Em... Czekaj, o czym mówiliśmy? ^^' - zdurniałem

Obruciła się, żeby na niego spojrzeć. Przypomniało jej się, że nigdy nie mówiła mu, że Neigel jest jej bratem. Zastanawiała się, czy może pamiętał tygryska Obsidiana .
- Aaa.. bo ty nie wiedziałeś... - zaczerwieniła się i podeszła do niego na kilka kroków - Przepraszamy... rzadko o nim myślimy a tym bardziej mówimy, spotykamy się raz na kilka lat... powinnyśmy były ci powiedzieć....

- W każdym razie... - spoważniała - Cokolwiek by się nie działo... nie zabijaj Neigela, dobrze?
Posmutniała.

- Nie mam zamiaru nikogo przedwcześnie zabijać... - zamilkłem na chwile zastanawiając sie czy nie brzmie jak hipokryta mówiąc to i stojąc koło basenu w którym przed chwilą dokonało swego żywota 6 osób. - A przynajmniej nie bez ustalenia jednoznacznej winy Pozatym...

Kłade dłoń na Jej policzku i głaskam <3 - To na chwile bierzącą jedyna Twoja rodzina ^^ moja nie wchodzi jakby w gre, więc postaram sie ochronić Twoją


Daje Jej pstryczka w nos wolną ręką x] - I nie jesteś słaba, przestań pitolić x3

- Gdybyś sie dowiedział, kim jest... pewnie zmieniłbyś zdanie - powiedziała cicho, wcale nie pocieszona.
Mrugnęła, kiedy jej strzelił w nos.
- A niby jakie jesteśmy? == Nie ma lekko. Pewnie pokonałybyśmy nie jednego gościa, ale nie o to nam chodzi. Słabe psychicznie jesteśmy.

Spoważniałem troszke, obejmuje Ją i przyciągam do siebie.
- Chyba za bardzo sie tym wszystkim przejmujesz, wiesz? Nabierz troche dystansu, uspokój sie Haichi...
Przytulam Ją ^^

Wtuliła się w niego, choć odrobinkę jakby bez przekonania.
- Może masz rację... - przyznała niechętnie.
Drgnęła.
- Dawno nikt do nas tak nie mówił

- Do Was? Ja tu widze tylko mnie i Ciebie... Rozluźnij sie wreszcie. Odkąd mnie znalazłaś cały czas jesteś spięta i pełna nerwów.
Głaskam ^^

- No bo... bo... - sama nie wiedziała, jaki był powód. Może to tylko złe przeczucie, a może cała ta sprawa z Neigelem tak ją stresowała. Prawda była taka, że nie chciała znów z nim walczyć.
- Nie ważne...
Zdobyła się na lekki uśmiech, potem znów wzięła głęboki oddech.

- Nawet wymuszony, Twój uśmiech jest słodki ^^
Nadal Ją tule ^^ nie zamerzam przestać :3
- Wiesz, niezależnie od tego czy idziesz drogą ku triumfowi, czy ku zagładzie, lepiej sie idzie z podniesioną głową.

- Dziwnie nas traktujesz jak na fakt, że... biorąc pod uwagę, dlaczego odszedłeś z Konohy - zauważyła. Dziwiło ją jego zachowanie, bo wciąż jeszcze pamiętała, co jej powiedział na pewnym dalekim cmentarzu.

Jego słowa skwitowała skinieniem głowy.
- Wiemy. Ale ciężko iść z podniesioną głową, gdy na szyi zawieszony ma się ciężki łańcuch.

- Czas leczy rany. Tak czy inaczej szukałem prawdy, potrzebowałem jej niezależnie od tego jaka była. Trzeba zaakceptować świat takim jaki jest, żeby być w stanie go zmieniać...

Odsuwam głowe, spoglądam gdziś w góre - I co, masz zamiar tak poprostu pozwolić tamu łańcuchowi, czy czemukolwiek psu Ci życie?

- Oczywiście, że nie - prychnęła rozzłoszczona - Ale to nie znaczy, że zawsze nam się będzie udawało, prawda? Upadniemy od czasu do czasu, a potem znów się podniesiemy! Choćby nie wiadomo jak bolało!
Odsunęła się od niego i odwróciła gwałtownie.
- To wszystko wokół nas nie jest takie proste jak ci się wydaje!

- Mi to mówisz? - poręciłem głową, odszedłem kawałek. Przyglądam sie jeziorku po którym pływa kilka martwych ciał.

Popdalam je ogniem piekielnym żeby zatrzeć ślady.

- Nigdy nie jest, nigdy nie było i nigdy nie będzie proste. Lepiej jednak spojżeć na to tak jakby było proste, nie ma sensu sobie komplikować sytuacji. Zwłaszcza jak jest trudna i niepewna. A przy odrobinie szczęścia może sie okazać że to na co patrzysz faktycznie jest proste...

Wkładm ręce do kieszeni.

- Brzmisz dokładnie tak, jak my brzmimy na co dzień... tak wewnętrznie - powiedziała - Ale dobrze, nie roztrząsajmy tego już, dobrze?
Usiadła na kamieniu, obserwując z niesmakiem płonące ciała.

- Gratuluje, pozdrów swojego wewnętrznego Okamiego ode mnie... - zaśmiałem sie cicho

- Spoko, nie ma o czym gadać. - Zastanawiam sie jak idzie Hance

- No naprawdę, bardzo śmieszne

Odgarnęła do tyłu włosy z czoła.
- Zgadujemy, że nie ma tu już niczego do szukania, huh?

- Jest, zajołem sie już ciałem Kisame, oraz 2 pozostałych, zostało jeszcze troje. Pozatym trzeba zabrać samehedę. Ale tym sie już sam zajme - odwracam głowe do Niej - jeśli masz coś lepszego do roboty to Cie nie trzymam.

Zeskakuje na środek jeziora i zastanawiam sie nad najprostrzą metodą pozbycia sie pozostałych 3 ciał.

- Nie możemy na to patrzeć... - powiedziała cicho - Wybacz, ale...
Zniknęła.

- Na co, na płomienie przysłaniające spalane ciało? - pokręciłem głową

...

Po dłuższej chwili błądzenia gdzieś myślami otrząsam sie - A, miałem zabezpieczyć teren ^^ tworze 3 kagebunshiny, które nurkują w poszukiwaniu ciał pod gruzem. Sam powoli ide po jeziorku w strone samehedy, podnosze mieczyk i porównuje ciężar ze swoim - Nic dziwnego że Kisame był tak silny...

Po kilkunastu minutach kagebunshini dezaktywują sie na znak wykonanego zadania. Wyczuwając to znikam wraz z samehedą.